ذات مقدّس رسيده و شأن و منزلت ايشان دربارهء مسائل مربوط به خداوند ذىالجلال ، بزرگ و ارزشمند شده است .
6 - گاهى با صفات جلاليّهء خدا در لذّت بسر مىبرند و گاهى با صفات جماليّه در التذاذند .
7 - لذّتهاى اوصاف حقّ متعال در وجودشان سارى شده و از براى ايشان در ذات مقدّس لذّتهاى بلند پايه است .
درجات و مقامات اينگونه افراد ، و ارزش و احترام آنان در نزد خداوند متعال تا حدّى است كه به بركت وجود آنان ، خداوند عذاب را از روى زمين نسبت به مردم متمرّد و گنهكار بر ميدارد .
رفع عذاب از گنهكاران زمين به بركت اولياء خدا
در « كافى » با سند متّصل خود از أبوحمزهء ثمالى از حضرت باقر العلوم عليه السّلام روايت مىكند كه :
در كتاب تورات اصلى كه تحريف نشده است چنين وارد است كه :
إنَّ مُوسَى سَأَلَ رَبَّهُ ، فَقَالَ : يَا رَبِّ ! أَ قَرِيبٌ أَنْتَ مِنِّى فَأُنَاجِيَكَ ؟ أَمْ بَعِيدٌ فَأُنَادِيَكَ ؟ فَأَوْحَى اللهُ عَزّ وَ جَلَّ إلَيْهِ : يَا مُوسَى أَنَا جَلِيسُ مَنْ ذَكَرَنِى .
« حضرت موسى از پروردگارش سؤال كرد و گفت : اى پروردگار من ! آيا تو به من نزديك هستى كه با تو بطور نَجوَى و آهسته سخن گويم ، يا دور هستى كه با تو بطور ندا و فرياد گفتگو كنم ؟
خداوند عزّ و جلّ بسوى او وحى فرستاد : اى موسى ! من همنشين هستم با هر كس كه ياد من كند . »