اين سخنان بدين رباعى تمثّل جست :
ما زالَ إهْدآءُ الْقَصآئِدِ بَيْنَنا * بِاسْم الصَّديقِ وَ كَثْرَةِ الالْقابِ
حَتَّى تَرَكْتُ وَ كانَ قَوْلُكَ فيهِمُ * فى كُلِّ مُجْتَمَعٍ طَنينَ ذُبابِ « 1 »
« پيوسته در ميان ما ، قصائد و اشعار و خطابات به نامهاى صديق و لقبهاى بسيار خوب بود ، تا كار به جائى رسيد كه من ترك كردم و از صداقت دست برداشتم ؛ و در اين صورت گفتار تو در ميان مردم در هر مجتمع و مجلسى مانند صداى مگس بود » .
بغض و عداوت عائشه و أتباع او نسبت به أهل بيت عليهم السّلام
عائشه بعد از جنگ جمل به ابن عبّاس كه از جانب أمير المؤمنين عليه السّلام مأمور شده بود با او سخن گويد ، گفت : إنَّ أبْغَضَ الْبُلْدانِ إلَىَّ بَلَدٌ أنْتُمْ فيهِ ! « 2 » « مبغوضترين شهرها در نزد من آن شهرى است كه شما در آن زيست مىكنيد ! »
عبد الله بن زُبَير خواهر زادهء عائشه كه در مقام مودّت و دوستى مىتوان گفت كه تا سرحدّ عشق ، عائشه او را دوست ميداشت ، يك روز به عبد الله بن عبّاس گفت : إنّى لَاكْتُمُ بُغْضَكُمْ أَهْلَ هَذَا الْبَيْتِ مُنْذُ أرْبَعينَ سَنَةً . « 3 »
هامش
( 1 ) « مقاتل الطّالبيّين » ص 42
( 2 ) « أحاديث امّ المؤمنين عائشه » ج 1 ، ص 185
( 3 ) همان مصدر ، ج 1 ، ص 195 ، از مسعودى و « شرح نهج » ابن أبى الحديد ؛ و اين گفتار را ابن أبى الحديد در « شرح نهج البلاغة » طبع مصر ، دار إحياء الكتب العربيّة ، ج 4 ، ص 62 از سعيد بن جبير آورده است كه : عبد الله ابن زبير به ابن عبّاس گفت : ما حديثٌ أسمَعه عنك ؟ ! قال : و ما هو ؟ قال : تأنيبى و ذمّى ! فقال : إنّى سمعت رسول الله صلّى الله عليه و ءَاله يقول : بئس المرءُ