يُوزَعُونَ * حَتَّى إِذا جاؤُ قالَ أَ كَذَّبْتُمْ بِآياتِي وَ لَمْ تُحِيطُوا بِها عِلْماً أَمَّا ذا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ .
« 1 »
« و روزى ميرسد كه ما از هر امّتى يك گروه و دستهاى را بر مىانگيزانيم از آنهائى كه آيات ما را تكذيب مىكنند ، و آنها نگاه داشته ميشوند . تا زمانى كه مىآيند خداوند به آنها ميفرمايد : آيا شما آيات مرا تكذيب نموديد درحالىكه علم و دانش شما به آن آيات نرسيده و احاطهء علمى به آنها نداشتيد ؛ شما با اينها چهكار ميكرديد ؟ »
سپس حضرت فرمودند : مراد از آيات الهيّه كه تكذيبشان مىكنند أمير المؤمنين و ائمّه عليهم السّلام هستند .
آن مرد به حضرت صادق عليه السّلام عرض كرد : عامّه چنين مىپندارند كه اين راجع به قيامت است و نه رجعت .
حضرت فرمودند : مفاد اين آيه اين است كه خداوند از هر امّتى ، دستهاى را بر مىانگيزاند و بقيّه را رها مىكند ، و البتّه اين در رجعت است ؛ و امّا دربارهء قيامت ، اين آيه وارد است :
وَ حَشَرْناهُمْ فَلَمْ نُغادِرْ مِنْهُمْ أَحَداً
. « 2 »
« ما تمام افراد مردم را محشور مىنمائيم و از آوردن و برانگيختن يك تن از آنها خوددارى نمىكنيم . »
علىّ بن إبراهيم ميگويد : پدرم مرا حديث كرد از ابن أبى عمير از
هامش
( 1 ) آيه 83 و 84 ، از سورهء 27 : النّمل
( 2 ) ذيل آيه 47 ، از سورهء 18 : الكهف