« و چون گفتار بر آنها واقع شود و حجّت تمام گردد ، ما جنبندهاى را از زمين بيرون مىآوريم كه با آنها به سخن بپردازد ؛ كه بدرستى كه حقّاً اين مردم افرادى هستند كه هيچگاه به آيات ما ايمان نمىآوردند . »
در اين آيه مراد از دابّة الارض كه يكى از علائم قيامت است و رسول اكرم صلّى الله عليه و آله و سلّم در آن روايت شريفه بيان كرده و اخبار بسيار در اين باره وارد شده است چيست ؟
جنبندهاى كه از زمين بر مىخيزد ، و با مردم تكلّم مىكند ، و مردم معاند و معارض و كافران را نشان ميدهد ، و مردم مؤمن و متعهّد را نشان ميدهد ، و آنها را از هم جدا مىكند و در دو صفّ متمايز قرار ميدهد كدام است ؟
در اينكه قرآن كريم اسم او را نبرده نكتهاى است ، مانند اينكه در تمام قرآن مجيد اسم علىّ برده نشده است ؛ اين نكتهاى دارد . با آنكه در تمام قرآن از اوّل تا به آخر راجع به مقامات أمير المؤمنين و صفات و اخلاق او كه همان مقام ولايت است گفتگو شده است ، ولى ولايت در باطن نبوّت است ، و نبوّت ظاهر ولايت است ، و قرآن مجيد كتاب نبوّت يعنى ظاهر ولايت است .
ولايت ، تفسير و تأويل قرآن است ، و تفسير و تأويل در باطن است ، چون بنا به فرض تفسير و تأويل است . بنابراين اسم علىّ اصولًا در قرآن نمىتواند بوده باشد ، و لذا در اخبار و آثار بسيار وارد شده است كه تفسير و تأويل آيات قرآن راجع به أمير المؤمنين
معاد شناسى (فارسى) — صفحة 105
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص١٠٥