جلا ميدهد و روشن مىكند ، و با انگشتر سليمان چهرهء كافر را نشانه مىزند و داغ مىنهد » .
مراد از روايات دربارهء دابّة الارض و نظائر آنها ، ظهور ولايت است
اين مقام ظهور ولايت است . چون ولايت مطلقهء أمير المؤمنين عليه السّلام مُلك و ملكوت را گرفته است ولى وقتىكه مقدّمات قيامت بر پا مىشود ، آن ولايت ظهور مىكند و بروز مىنمايد ، و از خفاء و كمون به عالم شهادت تجلّى مىكند .
ولايت مطلقهء أمير المؤمنين عليه السلام براى عامّهء مردم ظهور ندارد
الآن هم آن ولايت هست ولى براى عامّهء مردم ظهور ندارد ، مختفى است و مردم او را حسّ نمىكنند و ادراك نمىنمايند ؛ بلى براى خواصّ از مردم كه به جهاد اكبر رفتهاند و منازل اخلاص را طىّ نموده و از بندگان مقرّب و مُخلَص پروردگار شدهاند ظهور دارد ، آنان تمام حركات و سكنات در عوالم را تحت سيطره و هيمنهء ولايت مىبينند ؛ امّا در رجعت ، ظهور ولايت براى عموم مردم است .
علوّ مقام أمير المؤمنين عليه السلام
در روايات بسيار داريم كه : عَلِىٌّ قَسِيمُ الْجَنَّةِ وَ النَّارِ . « على قسمت كنندهء بهشت و آتش است . » و لَا يَجُوزُ أَحَدٌ عَلَى الصِّرَاطِ إلَّا وَ كَتَبَ عَلِىٌّ لَهُ الْجَوَازَ . « هيچكس از صراط عبور نمىكند مگر آنكه علىّ براى او پروانهء عبور نوشته باشد . »
علىّ دابّة الارض است ، و با عصاى موسى چهرهء مؤمنان را جلا ميدهد و روشن مىكند ، و با ميسَم خود صورت كافران را داغ مىنهد ، و يكايك از افراد مؤمن را از كافر و منافق جدا مىكند . حقّ را از باطل متميّز ميگرداند ، بهشتى و دوزخى را مشخّص مىكند .
يك جلوهء مختصر در اين دنيا نموده همه را مبهوت و متحيّر كرده