شيخ گويد : در روايت است كه كميل بن زياد نَخَعى در شب نيمهء شعبان أمير المؤمنين را ديد كه در حال سجده اين دعا را ميخواندهاند :
اللَهُمَّ إنِّى أَسْأَلُكَ بِرَحْمَتِكَ الَّتِى وَسِعَتْ كُلَّ شَىْءٍ ، وَ بِقُوَّتِكَ الَّتِى قَهَرْتَ بِهَا كُلَّ شَىْءٍ وَ خَضَعَ لَهَا كُلُّ شَىْءٍ وَ ذَلَّ لَهَا كُلُّ شَىْءٍ ، وَ بِجَبَرُوتِكَ الَّتِى غَلَبتَ بِهَا كُلَّ شَىْءٍ - تا آخر دعا . « 1 »
« بار خداى من ! من تو را ميخوانم به مقام رحمت خود كه تمام موجودات را فرا گرفته است ، و به قوّتت كه با آن تمام موجودات را مقهور فرمودى و در مقابل آن همه چيز به حال خضوع و ذلّت درآمد ، و به جبروتت كه با آن بر همه چيز تسلّط پيدا نمودى . »
7 - در تفسير « الميزان » نقل نموده است از تفسير « برهان » از سعد بن عبد الله با إسناد خود از أبو بصير كه گفت : با حضرت صادق عليه السّلام بودم و آن حضرت پارهاى از شئون امام را بيان نمودند در وقتى كه متولّد مىشود .
و سپس فرمودند : امام موجب زيادتى روح در شب قدر ميگردد .
عرض كردم : فدايت شوم مگر روح همان جبرئيل نيست ؟
حضرت فرمود : جبرئيل از ملائكه است ، و روح از ملائكه
هامش
( 1 ) « مصباح المُتهجّد » طبع سنگى ، اعمال شب نيمهء شعبان ، ص 587 ؛ و « إقبال » طبع سنگى ، ص 706 ؛ و گويد كه : من در روايت ديگر ديدهام كه در شبهاى جمعه نيز خوانده شود .