وَ بِاسْمِكَ الَّذِى تَرْتَعِدُ مِنْهُ فَرَائِصُ مَلائِكَتِكَ ، وَ أَسْأَلُكَ بِحَقِّ جَبْرَئِيلَ وَ مِيكَائِيلَ وَ إسْرَافِيل - تا ميرسد به اينكه عرض مىكند :
وَ بِالاسْمِ الَّذِى مَشَى بِهِ الْخِضْرُ عَلَى قُلَلِ الْمَآءِ كَمَا مَشَى بِهِ عَلَى جُدَدِ الارْضِ ؛ - و تا ميرسد به اينكه عرض مىكند :
وَ بِاسْمِكَ الَّذِى شَقَقْتَ بِهِ الْبِحَارَ وَ قَامَتْ بِهِ الْجِبَالُ وَ اخْتَلَفَ بِهِ اللَيْلُ وَ النَّهَارُ ؛ - و تا ميرسد به اينكه عرض مىكند :
وَ بِاسْمِكَ الَّذِى عَلَّمْتَهُ مَلَكَ الْمَوْتِ لِقَبْضِ الارْوَاح . « 1 »
« خداوندا ! من تو را ميخوانم به آن اسمى كه از آن بدنهاى فرشتگانت به لرزه در مىآيد و به حقّ جبرائيل و ميكائيل و إسرافيل . . .
و به آن اسمى كه بواسطهء آن خضر بر روى آبهاى ناهموار راه ميرفت ، همان طورى كه بواسطهء آن روى زمين هموار و مستوى راه ميرفت . . .
و به آن اسمى كه بواسطهء آن آب درياها را شكافتى و كوهها بدان استوار شد و شب و روز يكى به دنبال ديگرى پديد آمد و اختلاف در آن حاصل شد . . .
و به آن اسمى كه بواسطهء آن به ملك الموت كيفيّت قبض ارواح را تعليم فرمودى . »
6 - دعاى كميل ، كه أمير المؤمنين عليه السّلام آن را در سجده ميخواندهاند ، و در آن دعا آن حضرت پروردگار را به اسماء حسناى خود ياد مىكند
هامش
( 1 ) . اين دعا را در « إقبال » طبع سنگى ، ص 325 به بعد آورده است .