اللَهُمَّ إنِّى أَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ الْعَظِيمِ الاعْظَمِ الاعَزِّ الاجَلِّ الاكْرَمِ الَّذِى إذَا دُعِيتَ بِهِ عَلَى مَغَالِقِ أَبْوَابِ السَّمَاءِ لِلْفَتْحِ بِالرَّحْمَةِ انْفَتَحَتْ ، وَ إذَا دُعِيتَ بِهِ عَلَى مَضَائِقِ أَبْوَابِ الارْضِ لِلْفَرَجِ انْفَرَجَتْ ، وَ إذَا دُعِيتَ بِهِ عَلَى الْعُسْرِ لِلْيُسْرِ تَيَسَّرَتْ ، وَ إذَا دُعِيتَ بِهِ عَلَى الامْوَاتِ لِلنُّشُورِ انْتَشَرَتْ ، وَ إذَا دُعِيتَ بِهِ عَلَى كَشْفِ الْبَأْسَاءِ وَ الضَّرَّآءِ انْكَشَفَتْ .
در اين دعا ، ذات مقدّس حضرت ربوبى را به اسماء بزرگ و مقدّس خود ميخواند ؛ آن اسمى كه اگر به قفلهاى بستهء درهاى آسمان به جهت گشايش و فتح خوانده شود باز مىشود ، و اگر بر تنگىها و بستگىهاى درهاى زمين به جهت فرج و گشايش خوانده شود باز مىشود ، و اگر بر مشكلات بخوانند به جهت آسانى آسان ميگردد ، و اگر خدا را بدان اسمها بر مردگان بخوانند به جهت حيات و زندگى زنده ميشوند ، و اگر به جهت رفع شدّت و گرفتارى و مضرّت بخوانند آن شدّت و مضرّت مرتفع مىشود .
سپس تا آخر اين دعا خدا را به اسماء مقدّسهء مختلفهء خود ، كه با آن اسماء بر حضرت إبراهيم خليل و موسى بن عمران و عيسى بن
معاد شناسى (فارسى) — صفحة 154
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص١٥٤