مريم و محمّد بن عبد الله عَلَيهم و عَليه الصّلوة و السَّلام تجلّى نموده و نيز به اسمائى كه بر سائر پيغمبران ظهور كرده و معجزات و خارق عاداتى صورت گرفته است ميخواند .
معلوم است كه مراد از اين اسماء همان حقائق مجرّدهء تكوينيّه هستند نه اسماء لفظيّه .
چون اسم ، چيزى است كه دلالت بر مسمّى كند ، و اسماء حسناى الهيّه حقائقى هستند كه دلالت بر ذات مقدّس او مىنمايند و به اندازهء وسعت عنوان خود ، از او حكايت ميكنند ؛ پس لفظ الله يا رحمن يا رحيم كه دلالت بر آن حقائق مجرّدهء الهيّه دارند در حقيقت اسم الاسم هستند .
و در ذيل اين دعاى سمات ، علّامهء مجلسى از « مصباح » سيّد ابن باقى نقل كرده است كه اين تتمّه را بخوانند :
اللَهُمَّ بِحَقِّ هَذَا الدُّعَاءِ وَ بِحَقِّ هَذِهِ الاسْمَاءِ الَّتِى لَا يَعْلَمُ تَفْسِيرَهَا وَ لَا تَأْوِيلَهَا وَ لَا بَاطِنَهَا وَ لَا ظَاهِرَهَا غَيْرُكَ . . . « 1 »
كدام اسمى است كه غير از ذات مقدّس حضرت احديّت عزّ و جلّ ، ظاهر و باطنش را و تفسير و تأويلش را كسى
نداند ؟
تأثير أسماء الهيّه در امور تكوينيّه
5 - دعائى است كه در شبهاى عرفه و شبهاى جمعه خوانده مىشود و ابتداى دعا اين است :
اللهُمَّ يَا شَاهِدَ كُلِّ نَجْوَى وَ مَوْضِعَ كُلِّ شَكْوَى ؛
در ضمن اين دعا وارد است :
هامش
( 1 ) « بحار الانوار » ج 90 ، ص 100