مشهوره و معروفه است و داراى اسم اعظم ؛ و بزرگانِ از علماء بالله خواندن آن را در ساعت آخر روزهاى جمعه ترك نمىكردهاند ، و بسيارى از بزرگان علماء چون شيخ طوسى و ابن طاووس و كفعمى آن را از عثمان بن سعيد عَمْرىّ ، كه اوّلين نائب از نوّاب اربعه است ، و نيز از حضرت صادق عليه السّلام با سندهاى خود روايت كردهاند . « 1 »
هامش
( 1 ) « مصباح المتهجّد » شيخ طوسى ، طبع سنگى ، در ص 292 از عمرىّ روايت كرده ؛ و كفعمى در « مصباح » طبع سنگى ، ص 423 و در كتاب « البلد الامين » طبع سنگى ، ص 89 از أبو عمرو عمرىّ ؛ و علىّ بن طاووس در « جمال الاسبوع » ص 532 و 533 از دو طريق نقل كرده است : اوّل ، از حسين بن محمّد بن هارون بن موسى تَلعُكبُرىّ كه او گفت : من اين دعا را از كتابى كه شيخ فاضل أبو الحسن خلف بن محمّد بن خلف ماوَرْدى در سُرّ مَن رَآه در محضر مولانا أبى الحسن علىّ بن محمّد و أبى محمّدٍ الحسن صلوات الله عليهما در ماه رمضان سنهء چهار صد به من داد نوشتهام ، و در آن كتاب يافتم كتابت اين دعا را از أبى علىّ بن عبد الله در بغداد كه او از حديث محمّد بن علىّ بن الحسن بن يحيى و او از حضور در مجلس محمّد بن عثمان بن سعيد عمرىّ أسدى منتجى رحمهُ الله آورده است ، و او از حديث أبو عمرو محمّد [ عثمان - ظ ] بن سعيد عمرىّ و او از حديث محمّد بن أسلم و او از حديث محمّد بن سنان و او از حديث مفضّل بن عمر جُعْفى ، و او از حضرت جعفر بن محمّدٍ الصّادق عليه السّلام اين دعا را روايت كرده است و در اين روايت گفته است كه : مستحبّ است در آخر روز جمعه خوانده شود .
دوّم ، از جدّش أبو جعفر طوسى رضوان الله عليه كه اين دعا را از عمرىّ روايت كرده است و گفته است كه : مستحبّ است اين دعا در آخرين ساعت از ساعات روز جمعه خوانده شود .