محشور ميگردد كه آن صفت فصل مميّز آن حيوان بوده است ؛ چون انسانيّت انسان به عقل و قوّهء ناطقه است و فصل مميّز انسان همان ملكهء الهيّهء عاقله است و اگر انسان خود را بدين مقام نرسانيد ، خود را به مقام واقعى خود كه انسانيّت است نرسانيده و خواهى نخواهى در صفّ و رتبهء پائينتر از انسان - كه شياطين يا حيواناتند - در خواهد آمد و در عالم برزخ به صورت برزخىِ آن شيطان يا آن حيوان ، موجوديّت خود را احراز مىكند .
نشان دادن حضرت صادق به أبو بصير صور ملكوتى را
محمّد بن حسن صفّار در كتاب « بصائر الدَّرجات » روايت كرده است از محمّد بن حسين از عبد الله بن جَبَله از علىّ بن أبى حمزه از أبو بصير كه گفت : در خدمت حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام به حجّ مشرّف شديم و در هنگامى كه در حال طواف بوديم عرض كردم : فدايت شوم اى فرزند رسول الله ! يَغْفِرُ اللهُ لِهَذَا الْخَلْقِ ؟ « آيا خداوند تمام اين خلق را مىآمرزد ؟ »
حضرت فرمود : اى أبو بصير اكثر افرادى را كه مىبينى از ميمونها و خوكها هستند !
أبو بصير ميگويد : به محضرش عرض كردم : به من نيز نشان بده .
أبو بصير ميگويد : حضرت به كلماتى تكلّم نمود و پس از آن دست خود را بر روى چشمان من كشيد ، من ديدم آنها را كه به صورت خوك و ميمون بودند ، و اين امر موجب دهشت من شد و لذا آن حضرت دوباره دست بر چشم من كشيد و من آنها را به همان صورتهاى اوّليّه مشاهده كردم .