انسانپرستى و شرك است و اين عمل روح او را افسرده و نفس او را خسته و سنگين مىكند و از قدرت طيران او در فضاى عالم قدس مىكاهد و رفته رفته او را از حريم قرب دور تر نموده و بالنّتيجه به جهنّم كه مظهر عالَم بُعد است مىكشاند .
و به همان درجهاى كه انسان در دنيا از عمل زشت خسته و ملول مىشود و از عمل پسنديده مبتهج مىشود و لذّت مىبرد ، در عالم برزخ - كه مخفيّات ظهورش افزايش مىيابد و سرائر انكشافش بيشتر ميگردد و قالب مادّهاى كه مىافتد صورتهاى برزخى اعمالى كه انسان انجام داده ، با ملاحظهء جان و روح ملكوتى آنها ، ظهور مىكند ، و هر عمل متناسب با آن عالم براى انسان تجلّى مىنمايد - بواطن اعمال هزاران مرتبه اثرش قوىتر خواهد شد و انسان دست به گريبان با اين آثار قويّه و شديده خواهد شد . و بنابراين از ظاهر گناه و پيكرهء عمل كه بگذريم ، باطن و جان دروغ و زنا و غِشّ در معامله و غضب و شهوت بى مورد و بخل و حسد و كينهتوزى و عبوديّت در مقابل غير حقّ ، با حقائق و واقعيّات خود موجوديّت خود را إعلام ميدارند ؛ همچنان كه اعمال صالحه از نماز و زكات و دستگيرى از مستمندان و تواضع در برابر حقّ و عزّت و شرف و حيا و عصمت و عبوديّت معبود مطلق ، با حقائق و واقعيّات خود موجودند .
و مثل آنكه عالم عوض مىشود و پيكره دگرگون ميگردد ؛ و كأنّه آن ستونهائى كه آن عالم را بر آن ستونها بنا كردهاند ، غير از ستونهاى اين عالم است ؛ آن ستونها ستونهاى عجيبى است ، فضاى آن عالم
معاد شناسى (فارسى) — صفحة 283
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٢٨٣