غيره بدهد . »
و نيز شيخ طوسى در « مصباح المتهجّد » از حسن بصرى از عائشه ، و شيخ صدوق با سند ديگر از امام حسن مجتبى عليه السّلام روايت مىكند كه : از جمله اعمالى كه در شب نيمهء شعبان رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم فرمودند بجاى آورده شود ، ده ركعت نماز است [ بعد از نيمهء شب ] در هر ركعت فاتحةُ الكتاب يك بار و سورهء توحيد ده بار ، و سپس به سجده رود و بگويد :
اللَهُمَّ لَكَ سَجَدَ سَوَادِى وَ خَيَالِى وَ بَيَاضِى ، يَا عَظِيمَ كُلِّ عَظِيمٍ اغْفِرْ لِى ذَنْبِىَ الْعَظِيمَ ، فَإنَّهُ لَا يَغْفِرُهُ غَيْرُك .
يعنى : « بار پروردگارا ! سجده كرد براى تو سياهى من و خيال من و سفيدى من ، اى بزرگ هر بزرگى ! بيامرز بر من گناه مرا كه بزرگ است ، چون نمىآمرزد آن را غير از تو . »
و سپس رسول خدا فرمود : كسى كه اين عمل را بجاى آرد هفتاد و دو هزار گناه از ديوان گناهانش محو مىشود ، و به اندازهء آن در ديوان طاعاتش نوشته مىشود ، و از پدر و مادرش هفتاد هزار گناه خدا مىآمرزد . « 1 »
بارى منظور از ذكر اين دو روايت ، خصوصِ لفظ سواد و خيال و فؤاد در اوّل ، و لفظ سواد و خيال و بياض است كه در دوّم آمده است .
زيرا مراد از آنها همين سه عالمى است كه در انسان موجود
هامش
( 1 ) « مصباح المتهجِّد » طبع سنگى ، ص 583 و 584 ؛ و « زاد المعاد » با خطّ تبريزى ، ص 27 و 28 ، به نقل از صدوق