امّا آخرت جاى سكونت و آرامش است ، محلّ درنگ و اقامت است . در اين دنيا كه در حركتيم و خسته ، و مانند آدم راه پيموده مىخواهيم لباس خود را در منزل درآورده و استراحت كنيم ؛ لذا در نقطهء مرگ كه حركت سفر ما پايان مىپذيرد ، لباس كهنهء بدن را خلع و از آثار و تبعات آن رها شده ، با جامهء تجرّد مخلّع و آمادهء سكونت و استراحت خواهيم بود .
فَخُذُوا مِنْ مَمَرِّكُمْ لِمَقَرِّكُمْ .
بنابراين از اين راه تجاوز و سفر ، براى آن خانهء اقامت و استراحت توشهاى برداريد و ساز و برگى ببريد كه در آنجا شما را به كار آيد و مناسب آنجا باشد . چون در آنجا كه عالم فعليّت و اقامت است تهيّهء غذا و توشه و وسائل استراحت محال است ، چون تهيّهء اين موادّ را نمودن بواسطهء حركت است و آن در اين دنياست كه محلّ استعداد و قابليّت و ظهور مراتب پائين از فعليّت است .
كارى كنيد كه فعليّت شما خوب باشد و كارنامهء قبولى بدست شما آيد .
در آن موقع شناسنامهء شما را عوض مىكنند و اسم دگرى براى شما مىگذارند ؛ كارى كنيد كه آن اسم ، مؤمن و صالح و متّقى باشد نه كافر و طالح و متجرّى .
اگر به طريق اوّل باشد آن درنگ پيوسته توأم با سرور و نشاط و بهجت و لذّت خواهد بود . و اگر بطريق دوّم باشد آن اقامت مشحون به انواع گرفتاريها و اندوهها و مرارتها خواهد بود .
معاد شناسى (فارسى) — صفحة 277
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٢٧٧