خلقت ، بلكه تو در اين دروس ، وى را فيلسوف الهى ، و عالِم كَلامى ، و طبيب حاذق ، و تجزيه گر كيمياوى ، و تشريح كنندهء فنِّى ، و صاحب فنّ و خبره در صنعت زراعت و غَرْس ، و عالم به جميع مخلوقاتى كه خداوند در ميان آسمان و زمين آفريده است ، و قادر بر تعبير از اسرار حكمتها در عوالم خلايق و موجودات مىيابى ! « 1 »
مجلسى - رضوان الله عليه - در « بحار الانوار » ، پايان اين حديث را بعد از گفتار حضرت به مفضّل كه : در آن تدبّر كن ! تفكّر كن ! اعتبار بگير ! چنين آورده است كه مفضّل مىگويد :
بِمَعُونَتِكَ يَا مَوْلَاىَ أقْوَى عَلَى ذَلِكَ وَ أبْلُغُهُ إنْ شَاءَ اللهُ . فَوَضَعَ يدَهُ عَلَى صَدْرِى فَقَالَ : احْفَظْ بِمَشِيَّةِ اللهِ وَ لَا تَنْسَ إنْ شَاءَ اللهُ !
« اى سيّد و سالار من ! من با كمك و معاونت تو بر آن قدرت مىيابم ، و انشاء الله به آن خواهم رسيد . حضرت امام جعفر صادق عليه السلام دستش را بر سينهام نهاد و گفت : با اذن و مشيَّت خدا حفظ كن آن را ، و إن شاء الله آن را فراموش مكن » !
فَخَرَرْتُ مَغْشِيّاً عَلَىَّ فَلَمَّا أفَقْتُ قَالَ : كَيْفَ تَرَىَ نَفْسَكَ يَا مُفَضَّلُ ؟ ! فَقُلْتُ : قَدِ اسْتَغْنَيْتُ بِمَعُونَةِ مَوْلَاىَ وَ تَأييدِهِ عَنِ الْكِتَابِ الَّذِى كَتَبْتُهُ ، وَ صَارَ ذَلِكَ بَيْنَ يَدَىَّ كَأنَّما أقْرَأهُ مِنْ كَفِّى ! وَ لِمَوْلَاىَ الْحَمْدُ وَ الشُّكْرُ كَمَا هُوَ أهْلُهُ وَ مُسْتَحِقُّهُ !
« مفضّل مىگويد : من از سخن امام مدهوش شدم ، و چون به حال باز آمدم امام فرمود : اى مفضَّل ! خودت را چطور مىبينى ؟ ! عرض كردم : اى سيِّد و سالار من ، من با معونت و تأييد امام خودم از كتابى كه نگاشتم بى نياز گشتم ، و چنان در سينه دارم كه گويا آن مكتوب در دست من است ، و آن را از روى دستم مىخوانم ! حقّاً و حقيقةً تمام مراتب سپاسگزارى و شكر و مَحْمِدَت براى سيِّد و سالار من مىباشد ، آن
هامش
( 1 ) « الإمام الصادق » ، شيخ محمد حسين مظفّر ، مؤسّسة النّشر الاسلامى ، ج 1 ص 150 تا ص 164 .