امام وحيد و ملجأ عالمان زمان خود مىداند :
شيخ محمّد جواد مغْنيه مىگويد : شيخ أبوزهره در كتاب « الإمام الصَّادق » چنين آورده است :
جعفر در مَهْد و مَعْدِن علم نَشأت گرفت . در بيت نبوّت كه علمشان را بزرگمردى از بزرگمردى ديگر به ميراث مىبرد نشأت يافت . در مدينهء جدّش رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلّم زندگى نمود . و از آن درخت طاهر تغذّى نمود ، و به واسطهء دروسى كه داشت و آنچه را كه تلقّى مىكرد و نيز به واسطهء آنچه را فَحْص و مَحْص مىنمود ، نور حكمت در قلبش درخشيد .
او در عصر خودش قوهء فكريّه بود . به دراسات اسلاميّه و علوم قرآنيه و سُنَّت و عقيده اكتفا ننمود ، بلكه متوجّه دراسات عالم كون و أسرار آن گرديد ، و سپس با عقل بلند پرواز و حاكم و مستقلّ خود در آسمان أفلاك به گردش درآمد ، و گرداگرد آن ، و مدار شمس و قمر و ستارگان مىگرديد همچنان كه عنايت عظيمهاى به دراسات نفس انسانى داشت .
و در جائى كه تاريخ مقرّر مىدارد كه « سقراط » فلسفه را از آسمان به سوى انسان فرود آورد ، امام صادق هم درس آسمان و زمين را داد ، و هم درس شرايع و اديان را .
امام جعفر صادق در مجموعهء علوم اسلام ، امام بود كه به وى رجوع مىنمودند . بنابر اين أعلم مردم است به موارد اختلاف فقيهان ، و گفتارش فَصْل و عَدْل مىباشد . او همان كس است كه حقّاً و حقيقةً « أبوحنيفه » وى را استاد خود در فقه به شمار آورده است . « 1 »
هامش
( 1 ) « الشّيعة و التّشيّع » ، مكتبة المدرسة و دار الكتاب اللبنانى للطباعة و النّشر ، بيروت ، ص 252 و ص 253 .