خود دهى ، نهايت درجهء محمدت و تمجيد تو آن است كه به عدل عمل كردهاى ! در صورتى كه حالى كه ايجاب شكر و سپاس كند أفضل مىباشد از حالى كه ايجاب صبر و تحمّل نمايد ( يعنى در صورت عفو و اغماض مردم تو را سپاسگزارند ، و در صورت جزا و انتقام ، مردم به ناچار شكيبا و صابرند . ) »
منصور گفت : موعظه و اندرز دادى و نيكو پندى دادى ، و سخن گفتى و مختصر و موجز و پر محتوى بيان نمودى ! حالا براى من حديثى بيان كن در فضل جدّت على بن أبيطالب عليه السّلام حديثى را كه عامّه آن را روايت ننمودهاند .
حضرت امام صادق عليه السّلام فرمودند : براى من حديث كرد پدرم از پدرش از جدّش كه : رسول اكرم صلّى الله عليه و آله و سلّم فرمودند : لَمَّا اسْرِىَ بِى إلَى السَّمَاءِ عَهِدَ إلَىَّ رَبِّى جَلَّ جَلَالُهُ فِى عَلِىِّ ثَلَاثَ كَلِمَاتٍ ، فَقَالَ : يَا مُحَمَّدُ ! فَقُلْتُ : لَبَّيْكَ رَبِّى وَ سَعْدَيْكَ !
فَقَالَ عَزّ وَ جَلَّ : إنَّ عَلِيّاً إمَامُ الْمُتَّقِينَ ، وَ قَائِدُ الْغُرِّ الْمُحَجَّلِينَ ، وَ يَعْسُوبُ الْمُؤْمِنينَ ، فَبَشِّرْهُ بِذَلِكَ ! فَبَشَّرَهُ النَّبِىُّ صلّى الله عليه و آله بِذَلِكَ . فَخَرَّ عَلِىٌّ عليه السّلام سَاجِداً شُكْراً لِلّهِ عَزَّ وَ جَلَّ . ثُمَّ رَفَعَ رَأسَهُ . فَقَالَ : يَا رَسُولَ اللهِ بَلَغَ مِنْ قَدْرِى حَتَّى إنِّى اذْكَرُ هُنَاكَ ؟ !
قَالَ : نَعَمْ ، وَ إنَّ اللهَ يَعْرِفُكَ وَ إنَّكَ لَتُذْكَرُ فِى الرَّفِيقِ الأعْلَى .
« وقتى كه مرا در معراج به آسمان سير مىدادند پروردگارم جَلّ جلاله دربارهء على سه كلمه با من عهد بست و گفت : اى محمد ! گفتم : لَبَّيْكَ رَبِّى وَ سَعْدَيْكَ . خداى عزّ و جلّ فرمود : حقّاً و تحقيقاً على امام پرهيزگاران است ، و پيشواى سفيد چهره گان و سفيد پايان در اثر درخشش آب وضو در مواقع طهارت است ، و سلطان مؤمنين است . اى پيامبر وى را بدين امور بشارت بده ! و پيامبر او را بدين امور بشارت داد . على عليه السّلام بر روى زمين به شكرانهء آن به سجده افتاد ، و پس از آن سر خود را بلند كرد و گفت : اى رسول خدا ! مرتبهء من به آن حدّ رسيده است كه در عالم ملكوت از من ياد مىشود ؟ !
رسول خدا فرمود : آرى ! و تحقيقاً خداوند تو را مىشناسد ، و تحقيقاً نام تو در رفيق أعْلى برده شده است . »
امام شناسى (فارسى) — صفحة 323
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٣٢٣