روى جهالت بر گروهى بستيزيد و آنگاه بر كردهء خود پشيمان گرديد .
و ما ياران و أعوان تو مىباشيم ، و دعائم و اركان مُلك تو هستيم مادامىكه به معروف و خوبيها امر كنى ! و احكام قرآن را در ميان رعيّت اجرا نمائى ، و به واسطهء اطاعتت از خدا بينى شيطان را به خاك بمالى . و تحقيقاً در اثر گسترش فهمت ، و كثرت علمت ، و معرفتت به آداب خدا ، بر تو واجب است كه : صله نمائى با كسانى كه با تو قطع نمودهاند ، و ببخشى به كسانى كه تو را محروم كردهاند ، و عفو كنى از كسانى كه به تو ستم روا داشتهاند . زيرا كسى كه در ازاء صلهء ديگرى صله مىكند وصل كننده نيست . وصل كنندهء رَحِم كسى است كه هنگامى كه قطع كنى او وصل كند . بنابراين تو صلهء رَحِم نما تا خدايت بر عمرت بيفزايد ، و از حساب كشيدن در روز حشرت تخفيف دهد ! »
منصور گفت : به جهت مقام و منزلتت از تو درگذشتم ، و به جهت صدق در گفتارت از تو تجاوز نمودم . اينك مرا حديث كن به حديثى كه من از آن پند گيرم ، و از گناهان موبقهء مهلكه مرا زاجر و مانع باشد !
حضرت فرمود : عَلَيْكَ بِالْحِلْمِ ، فَإنَّهُ رُكْنُ الْعِلْمِ ، وَ أمْلِكَ نَفْسَكَ عِنْدَ أسْبَابِ الْقُدْرَةِ ! فَإنَّكَ إنْ تَفْعَلْ مَا تَقْدِرُ عَلَيْهِ كُنْتَ كَمَنْ شُفِىَ غَيْظاً ، أوْ تَدَاوَى حِقْداً ، أوْ يُحِبُّ أنْ يُذْكَرَ بِالصَّوْلَةِ . وَ اعْلَمْ بِأنَّكَ إنْ عَاقَبْتَ مُسْتَحِقّاً لَمْ تَكُنْ غَايَةُ مَا تُوصَفُ بِهِ إلَّا الْعَدْلَ ، وَ الْحَالُ الَّتِى تُوجِبُ الشُّكْرَ أفَضَلُ مِنَ الْحَالِ الَّتِى تُوجِبُ الصَّبْرَ .
« بر تو باد كه شكيبائى و حِلْم را پيشه گيرى ، چرا كه آن ركن و ستون علم است . و هنگامى كه تمام اسباب قدرت و انتقام و مكافات در تو مجتمع گردد از مبادرت به عمل خويشتن دارى كن . زيرا كه اگر در سركوبى كسى كه اينك بر او چيره و غالب گرديدهاى دست به عمل گشائى ، يا مانند كسى هستى كه غيظ و خشم خود را فرونشانيده است ، و يا مثل كسى مىباشى كه كينه و حقد خود را علاج و مداوا كرده است ، و يا همچون كسى هستى كه دوست دارد نامش به صولت و آوازهاش به قبض و بطش عالمگير گردد . و بدان كه اگر به مستحقّى دست بيازى ، و وى را سزاى عمل
امام شناسى (فارسى) — صفحة 322
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٣٢٢