مىگويند آنچه را كه در تو نيست . لهذا بيا و بگو و از حقّ تجاوز مكن ، به سبب آنكه اوَّلين كس كه زبان به حق گشود جدّت بود و اوَّلين كس كه او را تصديق كرد پدرت بود ، و تو سزاوار آن مىباشى كه از آثار آن دو نفر پيروى نمائى و در راه و مسلك آن دو گام بردارى !
امام صادق عليه السّلام فرمودند : أنَا فَرْعٌ مِنْ فُرُعِ الزَّيْتُونَةِ ، وَ قِنْدِيلٌ مِنْ قَنَادِيلِ بَيْتِ النُّبُوَّةِ ، وَ أدِيبُ السَّفَرَةِ ، وَ رَبِيبُ الْكِرَامِ الْبَرَرَةِ ، وَ مِصْبَاحٌ مِنْ مَصَابِيحِ الْمِشْكَاةِ الَّتِى فِيهَا نُورُ النُّورِ ، وَ صَفْوَةُ الْكَلِمَةِ الْبَاقِيَةِ فِى عَقِبِ الْمُصْطَفَيْنَ إلَى يَوْمِ الْحَشْرِ !
« من شاخهاى از شاخههاى آن درخت مباركهء زيتونه مىباشم ، و قنديلى از قنديلهاى خانه و بيت نبوّت هستم ، و أدب يافته از دست فرشتگان سَفَرَه ، و تربيت يافتهء ملائكهء كِرام بَرَرَه مىباشم ! من چراغى از چراغهاى مشكاة و چراغدانى هستم كه در آن نور نور و خلاصه و نتيجهء كلمهء باقيه در دنبال برگزيدهشدگان و اختيارشدگان تا روز محشر مىباشم . »
منصور به اطرافيانش گفت : هَذَا قَدْ أحَالَنِى عَلَى بَحْرٍ مَوَّاجٍ لَا يُدْرَكُ طَرَفُهُ ، وَ لَا يُبْلَغُ عُمْقُهُ ، تُحَارُ فِيهِ الْعُلَمَاءُ ، وَ يَغْرَقُ فِيهِ السُّبَحَاءُ ، وَ يَضِيقُ بِالسَّابِح عَرْضُ الْفَضَاءِ ، هَذَا الشَّجَى الْمُعْتَرِضُ فِى حُلُوقِ الْخُلَفَاءِ ، الَّذِى لَا يَجوزُ نَفْيُهُ ، وَ لَا يَحِلُّ قَتْلُهُ .
وَ لَوْ لَا مَا يَجْمَعُنِى وَ إيَّاهُ شَجَرَةٌ طَابَ أصْلُهَا ، وَ بَسَقَ فَرْعُهَا ، وَ عَذُبَ ثَمَرُهَا ، وَ بُورِكَتْ فِى الذَّرِّ ، وَ قُدِّسَتْ فِى الزُّبُرِ ، لَكَانَ مِنِّى إلَيْهِ مَا لَا يُحْمَدُ فِى الْعَوَاقِبِ ، لِمَا يَبْلُغُنِى عَنْهُ مِنْ شِدَّةِ عَيْبِهِ لَنَا ، وَ سُوءِ الْقَوْلِ فِينَا .
« اين مرد مرا پرتاپ كرده است به اقيانوس مَوَّاجى كه به كرانهاش دسترس نيست ، و به عمقش نتوان رسيد ، علماء در آن سرگشته و حيرانند ، و شناگران در آن دستخوش غرقاب . بر شناوران چيرهاى كه مىتوانند عرض آسمان را از افق تا افق دريا طى كنند عرصه را تنگ مىنمايد . اين است آن استخوانى كه از پهلو در حلق خلفاء گلوگير شده است كه نمىتوان او را نفى كرد و نه كشتنش حلال و مباح است .
و اگر من و او به يك درختى كه ريشه و تنهاش پاكيزه ، و شاخهاش بلند و برومند ،
امام شناسى (فارسى) — صفحة 320
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٣٢٠