إنَّ اللهَ أتَاحَ نُوراً مِنْ نُورِهِ فَلَمَعَ ، وَ نَزَعَ قَبَساً مِنْ ضِيَائِهِ فَسَطَعَ . . .
ثُمَّ اجْتَمَعَ النُّورُ فِى وَسَطِ تِلْكَ الصُّورَةِ الْخَفِيَّةِ ، فَوَافَقَ ذَلِكَ صُورَةَ نَبِيِّنَا مُحَمَّدٍ .
فَقَالَ اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ : أنْتَ الْمُخْتَارُ الْمُنْتَخَبُ ، وَ عِنْدَكَ مُسْتَوْدَعُ نُورِى وَ كُنُوزُ هِدَايَتِى . مِنْ أجْلِكَ اسَطِّحُ الْبَطْحَاءَ ، وَ امَوِّجُ الْمَاءَ ، وَ أرْفَعُ السَّمَاءَ ، وَ أنْصِبُ أهْلَ بَيْتِكَ لِلْهِدَايَةِ ، وَ اوتِيهِمْ مِنْ مَكْنُونِ عِلْمِى مَا لَا يُشْكِلُ بِهِ عَلَيْهِمْ دَقِيقٌ ، وَ لَا يَغِيبُ عَنْهُمْ بِهِ خَفِىٌّ . وَ أجْعَلُهُمْ حُجَّتِى عَلَى بَرِيَّتِى ، وَ الْمُنَبِّهِينَ عَلَى قُدْرَتِى وَ وَحْدَانِيَّتِى .
« حقّاً و تحقيقاً خداوند از نور خودش نورى را برگزيد و مقدّر فرمود ، پس آن نور تابش گرفت و لَمَعان پيدا نمود . و مَشْعَلى از ضياء و درخشش آن برگرفت پس آن مشعل بالا گرفت .
و سپس آن نور در وسط آن صورت مخفيّه مجتمع گرديد ، و آن با صورت پيامبر ما محمد موافق گشت . پس از آن خداى عزّ و جلّ گفت : تو برگزيده و انتخاب شده مىباشى و در نزد توست امانتگاه نور من و گنجهاى هدايت من . به خاطر توست كه من زمين را گستردم ، و آب را به موج درآوردم ، و آسمان را برافراشتم ، و اهل بيت تو را براى هدايت منصوب خواهم كرد ، و از علوم مخفيّهء خود به قدرى به ايشان مىدهم تا به واسطهء آن هيچ امر دقيق و رقيقى برايشان مشكل نگردد ، و به واسطهء آن هيچ امر پنهانى برايشان پوشيده نماند . و من آنان را حجّت بر بندگانم قرار مىدهم ، و آگاه كنندگان و هشدار دهندگان بر قدرتم و وحدانيّتم مىگردانم . »
و أمثال اين اخبار و اقوالى كه به آنها منسوب مىباشد . تمام اين مطالب ما را در وضعيّتى قرار مىدهد كه به امام جعفر صادق رنگ و صبغهاى را نسبت دهيم كه آن صبغه صبغهء جديدى بوده است ، و ما آن را پيش از آن نشناخته بوديم . « 1 »
همانطور كه در اوَّل بحث در معرفى و شناخت امام جعفر صادق عليه السّلام ديديم : اين حقايق از حضرت بروز كرده است ، امَّا نه به معنى صبغهء جديدى در اسلام ، و
هامش
( 1 ) « ظهر الإسلام » ، ج 4 ، ص 115 و ص 116 .