مىباشد بدانيد كه : شافعى بر گردن او منّت دارد !
و زعفرانى مىگفت : اصحاب حديث خواب بودند تا هنگامى كه شافعى آمد و بيدارشان كرد ، و آنان بيدار شدند . و فضائل او زياده است از آنكه به شمار آيد .
تولّدش در سنهء يكصد و پنجاه ، و گفته شده در آن روزى بوده است كه ابوحنيفه مرده است .
در اينجا صاحب « روضات » ، شرح مُشْبِعى از كتاب « مقامع الفضل » آقا محمد على كرمانشاهى در بيان مدّت حمل و اكثر و أقلّ آن و مقدار حمل رسول الله و آيه نسىء بيان مىكند ، و پس از آن مىگويد :
برگرديم به گفتار صاحب « وفيات الاعيان » . وى مىگويد : شافعى وارد بغداد شد در سنهء يكصد و نود و پنج ، و دو سال در آنجا توقّف نمود ، سپس به سوى مكّه رفت و آنگاه در سال يكصد و نود و هشت به بغداد بازگشت و يك ماه در آنجا اقامت نمود ، سپس به سوى مصر رفت و تاريخ ورودش سنهء يكصد و نود و نه بود . و پيوسته در آنجا درنگ كرد تا در روز جمعهاى كه آخر شهر رجب سنهء دويست و چهار بود وفات يافت . و بعد از عصر همان روز در قُرَافَة صُغْرَى دفن شد ، و مزارش در آنجا در نزديكى مَقْطَم ، معروف است . - پايان گفتار ابن خَلَّكان . « 1 »
و ابن خلّكان در ترجمهء احوال ابو جعفر محمد بن احمد بن نصر تِرْمَذى فقيه شافعى گويد :
او مىگفت : من فقه را براساس فقه مذهب ابوحنيفه مىپيمودم ، پس پيامبر صلّى الله عليه و آله و سلّم را در مدينه در سالى كه حج نمودم ( در رويا ) ديدم و گفتم : يا رسول الله من به فقه ابوحنيفه تفقه كردهام ، آيا صحيح است كه آن را اخذ كنم ؟ ! فرمود : نه ! گفتم : آيا به گفتار مالك بن أنَس عمل كنم ؟ ! فرمود : به مقدارى از آن كه موافق سنّت من است
هامش
( 1 ) آنچه را كه صاحب « روضات » از صاحب « وفيات الاعيان » نقل كرده است در تاريخ ابن خلّكان از طبع بولاق ج 2 ص 214 تا ص 218 و از طبع بيروت و تحقيق دكتر احسان عباس ، ج 4 ص 163 تا ص 169 تحت شمارهء 558 موجود است .