روز جمعه فرا رسيد به سوى مسجد النّبى صلّى الله عليه و آله آمد و به منبر بالا رفت و حمد و ثناى خدا را گزارد ، سپس گفت : أمَّا بَعْدُ ، فَإنَّ عَلِىَّ بْنَ أَبِى طَالِبٍ شَقَّ عَصَا الْمُسْلِمينَ ، وَ حَارَبَ الْمُؤْمِنينَ ، وَ أرَادَ الامْرَ لِنَفْسِهِ ، وَ مَنَعَهُ أهْلُهُ ، فَحَرَّمَهُ اللهُ عَلَيْهِ وَ أمَاتَهُ بِغُصَّتِهِ . وَ هَؤُلاءِ وُلْدُهُ يَتَّبِعُونَ أثَرَهُ فِى الْفَسَادِ وَ طَلَبِ الامْرِ بِغَيْرِ اسْتِحْقَاقٍ لَهُ . فَهُمْ فِى نَوَاحِى الارْضِ مَقْتُولُونَ ، وَ بِالدِّمَاءِ مُضَرَّجُونَ .
« أمَّا بعد ! پس به درستى كه على بن أبيطالب اجتماع مسلمانان را شكاف داد ، و با مؤمنان محاربه نمود ، و امر ولايت و امارت را براى خويشتن خواست . امّا اهل ولايت او را منع كردند ، و خداوند هم امارت و ولايت را بر وى حرام نمود ، و او را بدين اندوه گلوگير بميرانيد ، و اينان كه اولاد اويند از رويّه و منهج او در فساد پيروى مىكنند و بدون استحقاق ، امر ولايت را براى خود طلب مىنمايند . بنابراين ايشان در أكناف زمين كشتهشدگانند و به خون خود رنگينشدگان . »
اين سخنان او بر جميع مردم گران آمد ، و امَّا احدى از آنان را جرأت آن نبود كه سخن گويد . مردى از ميانه برخاست كه بر تنش إزار ضخيم با ارزشى را كرده بود و گفت :
وَ نَحْنُ نَحْمَدُ اللهَ وَ نُصَلِّى عَلَى مُحَمَّدٍ خَاتَمِ النَّبِيِّينَ وَ سَيِّدِ الْمُرْسَلِينَ ، وَ عَلَى رُسُلِ اللهِ وَ أنْبِيَائهِ أجْمَعِينَ ! أمَّا مَا قُلْتَ مِنْ خَيْرٍ فَنَحْنُ أهْلُهُ ، وَ مَا قُلْتَ مِنْ سُوءٍ فَأنْتَ وَ صَاحِبُكَ بِهِ أوْلَى . فَاخْتَبِرْ يَا مَنْ رَكِبَ غَيْرَ رَاحِلَتِهِ ، وَ أكَلَ غَيْرَ زَادِهِ ! ارْجِعْ مَأزُوراً !
« و ما حمد خداى را بجاى مىآوريم ، و بر محمد خاتم پيغمبران ، و سيّد و سالار رسولان ، و بر جميع پيامبران خدا درود و تحيّت مىفرستيم . امّا آنچه تو از خوبىها گفتى ما اهل آن هستيم ، و آنچه از بديها گفتى تو و رفيقت بدان سزاوارتر مىباشيد ! بيا و آزمايش كن اى كسى كه بر روى غير شترت سوار شدهاى ، و غير توشهات را خوردهاى ! برگرد كه با اين رسالت و پيامت متحمّل گناه و وزر و و بال گرديدهاى ! »
در اين حال حضرت رو به مردم نموده و گفت :
أ لَا انَبِّئُكُمْ بِأخْلَى النَّاسِ مِيزَاناً يَوْمَ الْقِيامَةِ ، وَ أبْيَنِهِمْ خُسْرَاناً ؟ مَنْ بَاعَ آخِرَتَهُ بِدُنْيَا
امام شناسى (فارسى) — صفحة 350
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٣٥٠