همين منوال بر بالاى چوبهء دار مشغول به بيان فضائل أميرالمؤمنين عليه السّلام بود ، گويا خطيبى است كه بر روى چوبهها سخن مىگويد .
عبيدالله امر كرد تا زبان او را بيرون آوردند و بريدند ، سپس شكمش را دريدند تا بمرد ، رحمة الله عليه . و اين فعل پر قساوت و فظيع ، كار مختصرى بوده است از آنچه ابن زياد با شيعه انجام داده است . اگر براى او نبود مگر واقعهء كوبنده و خرد كنندهء طفّ و كشتن امام حسين عليه السّلام و خاندان و اصحاب او هر آينه كافى بود كه همين قضيّه از عظمت جزع و فزع ، آسمانها و زمينها را به لرزه درآورد .
حضرت امام محمد باقر عليه السّلام به طورى كه در « شرح نهج البلاغة » ج 3 ص 15 وارد است مىفرمايد :
ثُمَّ لَمْ نَزَلْ أهْلَ الْبَيْتِ نُسْتَذَلُّ وَ نُسْتَضَامُ وَ نُقْصَى وَ نُمْتَهَنُ وَ نُحْرَمُ وَ نُقْتَلُ وَ نُخَافُ وَ لَا نَأمَنُ عَلَى دِمَائِنَا وَ دِمَاءِ أوْلِيَائنَا - إلى أن قال عليه السّلام : - وَ كَانَ عِظَمُ ذَلِكَ وَ كِبْرُهُ زَمَنَ مُعَاوِيَةَ بَعْدَ مَوْتِ الْحَسَنِ عليه السّلام فَقُتِلَتْ شِيعَتُنَا بِكُلِّ بَلْدَةٍ وَ قُطِّعَتِ الأيْدِى وَ الارْجُلُ عَلَى الظِّنَّةِ ، وَ كَانَ مَنْ يُذْكَرُ بِحُبِّنَا وَ الانْقِطَاعِ إلَيْنَا سُجِنَ أوْ نُهِبَ مَالُهُ أوْ هُدِمَتْ دَارُهُ .
ثُمَّ لَمْ يَزَلِ الْبَلاءُ يَشْتَدُّ وَ يَزْدَادُ إلَى زَمَانِ عُبَيْدِ اللهِ بْنِ زِيَادٍ قَاتِلِ الْحُسَيْنِ عليه السّلام .
« از آن به بعد پيوسته حال ما اهل بيت چنان بود كه مورد ذلّت و ستم واقع مىشديم ، و به مكان دور تبعيد مىگشتيم ، و خوار و زبون قرار مىگرفتيم ، و از جميع حقوقمان محروم مىگشتيم ، و كشته مىشديم ، و مورد ترس و وحشت واقع مىگشتيم ، و بر خونها و جانهاى خودمان ، و بر خونها و جانهاى مُواليانمان ايمنى نداشتيم .
( تا آنكه حضرت مىفرمايد : ) و بيشترين و بزرگترين اين وقايع در زمان معاويه بود ، پس از مرگ امام حسن عليه السّلام . در اين زمان شيعيان ما را در هر شهرى مىكشتند ، و بر اتّهام و گمان تشيّع ، دستها و پاها قطع مىنمودند ، و هر كس كه نامى از وى در محبّت ما و اتّصال به ما برده مىشد ، محبوس مىگرديد و يا مالش دستخوش غارت قرار مىگرفت ، و يا خانهاش منهدم مىگشت . سپس پيوسته بلاء شدّت مىگرفت و
امام شناسى (فارسى) — صفحة 177
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص١٧٧