قُدَما از پيشينيانِ اهل صلاح به آن لقب زبور آل محمّد داده و انجيل اهل بيت مىگفتهاند .
شيخ جليل و بزرگوار محمّد بن على بن شهرآشوب در « معالم العلماء » در ترجمهء احوال متوكّل بن عُمَير ذكر كرده است كه : وى دعاى صحيفه را كه ملقَّب به زبور آل محمّد است ، از يحيى بن زيد بن على عليْهِ السّلام روايت نموده است . - تا اينجا كلام او به پايان رسيد .
و امّا بلاغت بيان و برترى گفتار صحيفه به حدّى است كه : سخنوران ساحر و فصيحان و اديبان سحرانگيز بايد در برابر آن به سجده درآيند ، و سران و سروران دانشمند از آوردن مثل آن به عجز و ناتوانى معترفند ، و اقرار نمايند كه : نبوّت غير از كهانت مىباشد ؛ و حقّ و باطل در يك مرتبه و يكسان نمىباشند . و كسى كه بخواهد در اطراف و جوانب آسمان بلند و درخشان آن گردشى كند و چرخى بزند با فكر ظلمانى و انديشهء تاريك خود كه داخل در كسوف جهل و خسوف نادانى فرو رفته است ، با تيرهاى خِذلان و سهام نكبت و سرافكندگى روبرو شده ، ستارگان نورانى و متحرّك آسمان علم و شِهاب ثاقِب درايت و معرفتْ او را با تير هلاكت هدف گرفته ، محو و نابود مىگردانند .
ابن شهرآشوب در كتاب « مناقب آل أبى طالب عليهمالسَّلام » حكايت نموده است كه : چون نزد بعضى بلغاء بصره سخن از صحيفهء كامله به ميان آمد ، گفت : اينك بگيريد از من كه من مثل آن را براى شما املاء و انشاء مىكنم . وى قلم را به دست گرفت و سرش را پائين آورد كه بنويسد ؛ ديگر نتوانست سرش را بلند كند تا اينكه بمرد . و به جان خودم قسم ، او در گفتارش افراط نمود و از حقّ بدور افتاد پس سخط إلهى به وى رسيد . »
محدِّث قمّى رَحمَهُاللَّه چون نقل كرده است كه به صحيفه لقب انجيل اهل بيت و زبور آل محمّد عليهم السَّلام را دادهاند و به آن اخْتُ الْقُرْآن گفته مىشود ، و در دنبالش قضيّهء عالم بصرى و مردنش را در برابر عجز از امكان آوردن مثل صحيفه ذكر نموده است ،
امام شناسى (فارسى) — صفحة 45
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٤٥