آرزوهاى باطل واداشته است . »
فَوَ اللهِ إنِّى لَارَاهُ أشْأمَ سَلْحَةٍ « 1 » أخْرَجَتْهَا أصْلَابُ الرِّجَالِ إلَى أرْحَامِ النِّسَاءِ .
« و سوگند به خداوند كه من تحقيقاً او را مىبينم كه : شومترين مدفوعى است كه صُلْبهاى مردان به سوى رحمهاى زنان بيرون رانده است . »
و حضرت به عبد الله گفتند : اخْبِرُكَ أنِّى سَمِعْتُ عَمَّكَ وَ هُوَ خَالُكَ يَذْكُرُ : أنَّكَ وَ بَنِى أبِيكَ سَتُقْتَلُونَ . « 2 »
« من تو را خبر مىدهم از عمويت كه دائى تو نيز هست كه مىگفت : تو و برادرانت به زودى كشته مىشويد . »
4 - چون سخن حضرت فائده اى نبخشيد ، فرمودند : أمَا وَ اللهِ إنْ كُنْتُ حَرِيصاً وَ لَكِنِّى غُلِبْتُ ، وَ لَيْسَ لِلْقَضَاءِ مَدْفَعٌ . ثُمَّ قَامَ وَ أخَذَ إحْدَى نَعْلَيْهِ فَأدْخَلَهَا رِجْلَهُ وَ الاخْرَى فِى يَدِهِ وَ عَامَّةُ رِدَائهِ يَجُرُّهُ فِى الأرْضِ ، ثُمَّ دَخَلَ بَيْتَهُ ، فَحُمَّ عِشْرِينَ لَيْلَةً لَمْ يَزَلْ يَبْكِى فِيهِ اللَّيْلَ و النَّهَارَ حَتَّى خِفْنَا عَلَيْهِ .
« هان آگاه باشيد ! سوگند به خداوند ، حقّاً من حريص بودم بر ارشاد و هدايت شما ! و ليكن ( فضاى محيط ، و جوّ فكرى ، و قيام تند و شديد طرفداران شما ) مرا مغلوب ساخت ، و براى قضاى خداوندى دافع و مانعى وجود ندارد . سپس برخاست و يكى از دو لنگه كفش خود را برداشت ، و داخل در پايش نمود ، و لنگهء ديگر در دستش بود ، و تمام ردايش به روى زمين كشيده مىشد ، تا داخل خانهاش شد ، و بيست شبانه روز تب كرد ، و پيوسته شب و روز مىگريست به طورى كه ما ترسيديم قالب تهى كند . »
5 - ابو جعفر دوانيقى ، همهء بنى حسن را كه محبوس بودند كشت ، مگر حسن بن
هامش
( 1 ) السَّلْحَة : النّجو و هو الرّيح أو الغائط الّذى اخرج من البطن .
( 2 ) در تعليقهء از « وافى » حكايت كرده است كه : كأنّه أراد به أباه عليهما السّلام يعنى مجازاً حضرت باقر را كه پسر عمو و پسر دائى عبد الله محض بودند عمو و دائى گفت . و ممكن است مراد حضرت سجّاد باشند زيرا كه دائى حقيقى عبد الله و پسر عموى او بودهاند .