مقام امام چهارم گواهى مىدهند . و دشمن نيز در اين باب جز آنچه دوست گويد نتواند گفت .
و از آنجا كه جمال روح و باطن هر كس در آثار او نيز منعكس است ، همچنين در اين مورد همانطور كه انشاء كنندهء اين كتاب شريف ، امامى است كه همه به شفاعت و توسّل به ذيل عنايت و استضائهء از نور معرفت ، و راه جستن از هدايتش نيازمندند ، و او از غير خدا بى نياز است ، همچنين كتاب آن حضرت از نوشتههاى مردم مستغنى است ، و دست نياز همهء خلق به جانب آن گشوده و دراز است .
زيرا ملاحظه فرموديد كه : همهء كتب أدعيه ريزه خوار خوان آن بزرگوارند ، و هر يك از آن بهره و نصيبى دارند . ولى آن كتاب مستغنى از همه است ، و هيچ يك از دعاهاى آن از كتاب ديگرى نقل نشده است .
زيرا كسى را نمىرسد كه بر آن سبقت جويد ، بلكه هيچ كس به گرد آن شهسوار عرصهء معرفت نمىرسد . و سراسر صحيفهء شريفه مشحون از حقايقى است كه خداى تعالى هنگام خلوت و حال آن را بر زبان آن حضرت روان ساخته است . « 1 »
امتياز هشتم كه مؤلّف محترم به عنوان امتيازى ديگر در پايان مقدّمهء خود به شمار آوردهاند و با آن مطلب خود را ختم نموده و امضاء كردهاند اين مىباشد كه :
متن روايت اين صحيفه با متن روايت صحيفهء معروفه با اشتراك در اصل نقل ، جريان اختلافات جزئى در ألفاظ و عبارات دارد كه ذكرش مهم نيست .
آنچه مهم و قابل ذكر است ، دنبالهء روايت صحيفهء معروفه است كه پس از بيرون شدن فرزندان عبد الله بن حسن از نزد امام صادق عليه السّلام در حالى كه مىگفتند : لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إلَّا بِاللهِ الْعَلِىِّ الْعَظِيم ، امام صادق عليه السّلام را با متوكّل راوى حديث گفتگوئى است كه ضمن آن خوابى از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل مىفرمايد ، و جمله اى دارد كه به
هامش
( 1 ) ترجمهء مقدمهء استاد سيد محمد مشكوة كه در ضمن مقدّمهء صحيفهء كاملهء سجّاديّه با ترجمهء فارسى آقاى سيد صدر الدين بلاغى از نشريات دار الكتب الاسلاميّة در ذىالحجه سنهء 1369 از ص 6 تا ص 14 به طبع رسيده است .