ملّا محمد باقر مجلسى در « بحار » از خطّ والدش : ملّا محمد تقى دربارهء صحيفه مفصّلاً نقل مىكند تا آنكه مىرسد به اينجا كه مجلسى اوّل مىگويد : و با اسانيد متواتره از هرون بن موسى تلعكبرى ، از احمد بن عباس صَيرفى معروف به ابن طَيَالِسى و با كنيهء أبو يعقوب در سنهء سيصد و سى و پنج با اسنادش به يحيى بن زَيْد صحيفه را روايت كردهاند .
و آنچه را كه من غير از اين اسانيد صحيفه ديدهام از شمارش برون است ، و أبداً شكّى راه ندارد كه آن از سيد السّاجدين مىباشد . « 1 »
استاد سيد محمد مِشْكوت در مقدمهء خود بر صحيفه مىگويد :
و شايد شدّت اهتمام دربارهء دعا سبب شده كه : اين كتاب پيش از ساير كتب متداول شود ، زيرا بعد از قرآن مجيد ، كتاب صحيفه دومين كتابى است كه در صدر اسلام پديد آمده است .
تا كنون مدّت سيزده قرن مىگذرد كه اين كتاب مونس بزرگان زهّاد و صالحين و مرجع و مشارٌ اليه مشاهير علماء و مصنّفين بوده و هست .
فقيه و شيخ أقدم شيعه : محمد بن محمد بن نُعْمان معروف به مفيد ( متولّد 338 ، متوفّى 413 ) در پايان شرح حال مولانا على بن الحسين عليهما السّلام از كتاب « ارشاد » به آن اشاره فرموده ، و معاصر ثقهء جليل شهير او : على بن محمد خَزَّاز قمّى شاگرد صدوق ابن بابويه ( متوفى 381 ) و احمد بن عيّاش ( متوفّى به سال 401 ) و أبو المفضّل شيبانى ، در پايان كتاب خود به نام « كفاية الأثر » آن را بدين گونه از حضرت على بن الحسين عليهما السّلام روايت مىكند :
حديث كرد ما را عامر بن عيسى بن عامر سيرافى در مكّه در ماه ذىالحجّه سال 381 ، گفت : حديث كرد مرا أبو محمد حسن بن محمد بن يحيى ( بن ) حسن بن جعفر بن عبيد الله بن حسين بن على بن حسين بن على بن أبيطالب عليهم السلام .
هامش
( 1 ) « بحار الأنوار » ، طبع حروفى ، ج 110 ص 59 .