مىباشد از شعبى از قَرَظة بن كَعْب حكايت نموده است كه گفت :
خَرَجْنَا نُرِيدُ الْعِرَاقَ فَمَشَى مَعَنَا عُمَرُ إلَى صِرَارٍ « 1 » ثُمَّ قَالَ لَنَا : أ تَدْرُونَ لِمَ مَشَيْتُ مَعَكُمْ ؟ ! قُلْنَا : أرَدْتَ أنْ تُشَيِّعَنَا وَ تُكْرِمَنَا ! قَالَ : إنَّ مَعَ ذَلِكَ لَحَاجَةً خَرَجْتُ لَهَا : إنَّكُمْ لَتَأْتُونَ بَلْدَةً لِأهْلِهَا دَوِىٌّ كَدَوِىِّ النَّحْلِ ، فَلَا تَصُدُّوهُمْ بِالأحَادِيثِ عَنْ رَسُولِ اللهِ وَ أنَا شَرِيكُكُمْ ! قَالَ قَرَظَةُ : فَمَا حَدَّثْتُ بَعْدَه حَديثاً عَنْ رَسُولِ اللهِ .
و فى رواية اخرى : إنَّكُمْ تَأتُونَ أهْلَ قَرْيَةٍ لَهَا دَوِىٌّ بِالْقُرْآنِ كَدَوِىِّ النَّحْلِ فَلَا تَصُدُّوهُمْ بِالأحَادِيثِ لِتَشْغَلُوهُمْ . جَوِّدُوا « 2 » الْقُرآنَ وَ أقِلُّوا الرِّوَايَةَ عَنْ رَسُول اللهِ وَ أنَا شَرِيكُكُمْ ! « 3 »
فَلَمَّا قَدِمَ قَرَظَةُ قَالُوا : حَدِّثْنَا ! فَقَالَ : نَهَانَا عُمَرُ « 4 » ، « 5 »
وَ فِى الامِّ لِلشَّافِعىِّ روايةُ الرَّبِيعِ بنِ سُلَيمانَ : فَلَمَّا قَدِمَ قَرَظَةُ قَالُوا : حَدِّثْنَا ! قَالَ : نَهَانَا عُمَرُ !
« ما از شهر مدينه بيرون آمديم و عازم عراق بوديم . عمر با ما تا صِرار پياده بدرقه نمود و سپس به ما گفت : آيا مىدانيد چرا من با شما آمدهام ؟ ! گفتيم : مىخواستى تا ما را مشايعت كنى و گرامى بدارى ! گفت : علاوه بر اين حاجتى داشتم و براى آن از مدينه بيرون شدم . حقّاً شما به سوى شهرى مىرويد كه اهل آنجا مانند صداى زنبور
هامش
( 1 ) صِرار با كسره ، موضعى است نزديك مدينه و در روايتى است : خرجنا فَشَيعَنَا .
( 2 ) در عبارت علّامهء أمينى ج 6 ، ص 294 از « الغدير » وارد است : جرّدوا القرآن يعنى آن را بدون تفسير تعليم كنيد !
( 3 ) و در شرح ابن أبى الحديد ج 3 ، ص 120 آورده است و در « السّنّة قبل التدوين » ص 100 آورده است .
( 4 ) اين اضافى از كتاب « تذكرة الحفّاظ » ذهبى است و حاكم در « مستدرك » ج 1 ، ص 102 آن را صحيح شمرده است .
( 5 ) و در « سنن دارمى » ج 1 ، ص 85 و « سنن ابن ماجه » ج 1 ص 16 و « مستدرك » حاكم ج 1 ، ص 102 و « جامع بيان العلم » ج 2 ص 120 و « تذكرة الحفّاظ » ج 1 ، ص 3 بنا به نقل علّامهء امينى در « الغدير » ج 6 ، ص 294 ، و « السّنّة قبل التدوين » ص 97 آورده است .