او را امر كرد تا از يمن خارج گردد و به سوى مغرب رهسپار شود ، و در آنجا دعوت را انتشار دهد با علمى كه به وى تلقين نمود كه دعوت او حتماً در آنجا به نتيجه خواهد رسيد ، و تمام خواهد شد .
و بنگر به آنكه : عبيد الله چون مهديّه را بعد از قدرت و عظمت دولتشان در آفريقا بنا كرد ، گفت : بَنَيْتُهَا لِيَعْتَصِمَ بِهَا الْفَوَاطِمُ سَاعَةً مِنْ نَهَارٍ . « من اين شهر مهديّه را بنا نمودم تا فواطم « 1 » ساعتى از روز را در آنجا پناه برند . » و محل و موقف صاحب آنجا پناه برند . » و محل و موقف صاحب
هامش
( 1 ) مراد از فواطم سه فاطمه نام مىباشند كه بعد از هجرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم از مكّه به مدينه ، پس از چند روز كه أميرالمؤمنين عليه السّلام در مكّه به دستور پيامبر توقّف نمود و مواعيد آن حضرت را ادا فرمود آنها را با خود به مدينه هجرت داد و پس از مزاحمت و درگيرى كه در اوان طريق ، قريش فراهم نمودند و نمىخواستند بگذارند فواطم را از مكه بيرون ببرند و قيام و شدّت أمير المؤمنين و تنها حضرت أقدسش با جماعت آنها كه چندين نفر مرد مسلّح بودند و فرارى دادن آنها به واسطهء بستن مهار شتران بر روى زمين و آمادهء حمله ور شدن ، سرانجام با خوف و خَشْيَتى كه بر آنان مستولى شده بود و تا مدينه نيز از تعقيب كفّار ايمن نبودند ايشان را به مدينه رسانيد ؛ در روزها و شبهاى ميانهء راه كه تقريباً نزديك به نود فرسنگ مىباشد پيوسته مشغول ذكر و تسبيح خدا بوده بالاخص در شبهاى تار كه آسمان روشن و پر ستاره و اختر درخشان آن نواحى مخصوصاً وضعى جالب و چشمگير دارد ، با بيتوته و نماز شب و قيام و سجود و ذكر خدا و خواندن آيات قرآن چنان مست و مدهوش جمال حضرت لا يزالى گشتند كه در همان زمان قبل از وصول به مدينه ، پروردگار متعال توسط جبرائيل احوالاتشان را به پيغمبر خبر داد و با آيات اواخر سورهء آل عمران ، ثواب و پاداش بارزى را براى آنان مقدّر كرد :إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ لَآياتٍ لِأُولِي الْأَلْبابِ . الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً وَ عَلى جُنُوبِهِمْ وَ يَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ رَبَّنا ما خَلَقْتَ هذا باطِلًا سُبْحانَكَ فَقِنا عَذابَ النَّارِ . رَبَّنا إِنَّكَ مَنْ تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ وَ ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصارٍ . رَبَّنا إِنَّنا سَمِعْنا مُنادِياً يُنادِي لِلْإِيمانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا رَبَّنا فَاغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا وَ كَفِّرْ عَنَّا سَيِّئاتِنا وَ تَوَفَّنا مَعَ الْأَبْرارِ . رَبَّنا وَ آتِنا ما وَعَدْتَنا عَلى رُسُلِكَ وَ لا تُخْزِنا يَوْمَ الْقِيامَةِ إِنَّكَ لا تُخْلِفُ الْمِيعادَ . فَاسْتَجابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّي لا أُضِيعُ عَمَلَ عامِلٍ مِنْكُمْ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى بَعْضُكُمْ مِنْ بَعْضٍ فَالَّذِينَ هاجَرُوا وَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَ أُوذُوا فِي سَبِيلِي وَ قاتَلُوا وَ قُتِلُوا لَأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئاتِهِمْ وَ لَأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ ثَواباً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَ اللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الثَّوابِ .( آيه 190 تا 195 ، از سورهء 3 : آل عمران ) .
حضرت استاذنا الاكرم آية الله معظم علّامهء طباطبائى - قدّس الله تربته المباركة - در بحث روائى از اين آيات ص 95 و ص 96 از ج 4 تفسير « الميزان » فرمودهاند : از طريق شيعه روايت