هامش
تراود كه در اوست . » و از قديم الأيّام مردم كافر كيش ربّ العزّة و أنبياء و مرسلين را سبّ مىنمودهاند . و نياكان رافعى : بنى اميّه ، كه وى به إعلاء كلمه و تعظيم و تكريم نامشان و ذكرشان مىپردازد ، نياكان شيعه و امامشان أمير المؤمنين علىّ بن أبى طالب برادر رسول الله صلى الله عليه و آله و سلم و صِنْو و همپايه و هم شاخهء او را سبّ ميكردهاند . أمّا در اثر اين سبّ نمودن أبداً ضررى بديشان و اصل نگشت .
و امّا اينكه مىگويد : رافضه مىپندارند كه قرآن تحريف شده است ، اين سخنى است افتراء و دروغ كه از ابن حَزم در گفتارش كه در اين مبحث گذشت پيروى نموده است . بزرگان علماء شيعه و محدّثين آنها بر خلاف آن تصريح دارند . و ما در آنجا مبيّن ساختيم كه جميع شيعيان عموماً بر عدم زيادتى ، و محقّقين و افرادى از ايشان كه به كلامشان اعتنا ميگردد بر عدم نقيصه در قرآن اتّفاق نمودهاند . و در آنجا اشاره نموديم كه : قول به نقص در قرآن از أقوال شاذّهاى است كه در أهل سنّت و شيعه پيدا شده بود ، و اختصاص به شيعه ندارد ، و از دو فرقهء شيعه و سنّى مسبوق و ملحوق مىباشد به إجماع بر عدم نقصان . بنابراين بدان اعتنائى نمىگردد . پس موضع عيب و محلّ نَقْد و ايراد بر ما كجاست اى انصاف دهندگان ؟ ! و در اينجا ما براى روشن شدن بيشترِ كلاممان گفتارهائى را از أجلاّء علماء شيعه كه نصّ است در آنچه كه گفتهايم ذكر مىكنيم .
در اينجا مرحوم سيّد محسن أمين كلام صدوق را در « اعتقادات » و كلام شيخ طَبْرِسى را در « مجمع البيان » و به نقلِ از او كلام علم الهدى سيّد مرتضى را در مسائل « طرابلسيّات » ، و كلام شيخ طوسى را در أوّل كتاب « تبيان » ذكر كرده است ؛ تا ميرسد به اينجا كه ميگويد : و شيخ جعفر نجفى فقيه عصرش در كتاب « كشف الغطاء » مىگويد : لا ريب أنّ القرآن محفوظ من النّقصان بحفظ المَلكِ الدّيّان كما دلّ عليه صريح القرآن و إجماع العلماء فى كلّ زمان ، و لا عبرة بالنّادر - انتهى . و شيخ بهائى مىگويد : و صحيح آن است كه قرآن عظيم محفوظ مىباشد از دستبرد به آن ، خواه به زياده و خواه نقيصه ، و بر اين امر دلالت دارد قوله تعالى : و إنّا لَه لَحافِظون . و از سيّد محسن بغدادى در « شرح وافيه » نقل است إجماع بر عدم زياده ، و اينكه آنچه معروف است ميان أصحاب ما حتّى حكايت اجماع بر آن شده است أيضاً عدم نقيصه مىباشد - انتهى . و شيخ علىّ بن عَبد العال كركى رسالهاى در نفى نقيصه تدوين نموده است . و فاضل معاصر شيخ جواد بلاغى نجفى صاحب كتاب « الهُدَى إلى دين المصطفى » در مقدّمهء كتاب خود : « آلاء الرّحمن فى تفسير القرآن » مىگويد : پيوسته قرآن كريم بر حسب حكمت تشريع و حوادث و مقتضيات تازه پديد آناً فآناً ، در نزولش متدرّجاً و قسمت به قسمت نازل مىگرديده است . و هر زمان كه چيزى از آن نازل مىگشت دلهاى مسلمين به سوى آن مىشتافت و براى أخذ و فهم آن ، سينههايشان منشرح مىگرديد و با نيكوترين رغبت و اشتياق ، و كاملترين إقبال براى حفظ كردن آن سرعت