« به اسم الله كه داراى دو صفت رحمانيّت و رحيميّت است . اى كسانى كه ايمان آوردهايد ، ايمان بياوريد به دو نورى كه ما آنها را نازل كرديم كه بر شما آيات مرا تلاوت مىكنند و شما را از عذاب روز دردناك بر حذر مىدارند . »
در اينجا يك جملات و عباراتى را به همين منهاج قريب دو صفحه از اين قطعههاى وزيرى ذكر مىكند ، كه آخرش اين است : وَ عَلَى الَّذِينَ سَلَكُوا مَسْلَكَهُمْ مِنِّى رَحْمَةٌ وَ هُمْ فِى الْغُرُفَاتِ آمِنُونَ ، وَ الْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِين . « و بر كسانى كه پيمودند راه ايشان را از طرف من رحمت است و آنان در غرفههاى بهشتى به أمن و امان زيست مىكنند ؛ و حمد و سپاس اختصاص به خدا دارد پروردگار عالميان . »
اين سوره را اگرچه من در غير آن كتاب نيافتهام ولى ظاهرش آن است كه او از كتب شيعه أخذ كرده است . آرى از شيخ محمّد بن على بن شهرآشوب مازندرانى معروف حكايت است كه در كتاب « مثالب » گفته است : ايشان اسقاط كردهاند از قرآن تمام سورهء ولايت را و بعيد نيست مراد او همين سوره باشد .
و ليكن بر تو پوشيده نيست كه اين سوره از جنس قرآن نازل شده براى إعجاز قطعاً نمىباشد ؛ چرا كه هر آدم مطّلع بر لغت عرب مىتواند مانند آن را بياورد ، با وجود آنكه خداوند سبحانه مىفرمايد :
لَئِنِ اجْتَمَعَتِ الْإِنْسُ وَ الْجِنُّ
- الآية . « 1 »
« بگو اى پيغمبر اگر تحقيقاً إنس و جنّ با هم مجتمع گردند و بخواهند مثل اين قرآن را بياورند نخواهند توانست اگرچه بعضى در اين كار پشتيبان و كمك كار بعضى دگر باشند . »
شيخ محقّق موسى بن جعفر بن أحمد تبريزى در كتاب « أوْثَقُ الوَسائل فى شرح الرّسائل » در شرح آن فقره از عبارت شيخ أنصارى : ثُمَّ إنَّ وُقُوع التَّحْرِيفِ فِى الْقُرآنِ عَلَى القَوْلِ بِهِ - الخ ، تقريباً عين تحقيق و تفصيل محقّق آشتيانى را مىنمايد ؛ و مختار
هامش
( 1 ) « بحر الفوائد فى شرح الفرائد » مبحث حجيّت ظنّ ، حجيّت ظواهر ألفاظ ، حجيّت كتاب الله ، طبع سنگى ص 98 تا ص 101 .