هامش
چرا كه در اين نسبت به اماميّه افترا بسته است و ستم نموده است ، به علّت آنكه قداست قرآن حكيم از ضروريّات دين اسلامى اماميّه و مذهب امامى آنهاست ، و به اجماع اماميّه كسى كه از مسلمين در اين قضيّه شك كند مرتدّ است . و چون اين شكّ از وى به ثبوت رسد او را مىكشند و بدون غسل و كفن و دفن و نماز يله مىگذارند و در مقابر مسلمين به خاك نمىسپارند . و از بليغترين حجج إلهيّه و قوىترين ادلّهء اهل حقّ به حكم بداهت أوّليّه بر مذهب اماميّه از نصوص صريحهء قرآن كه بگذريم ظواهر آيات قرآن مىباشد و به همين جهت است كه ايشان را مىبينى كه ظواهر أحاديث مخالف قرآن را به ديوار مىزنند و بدان أبداً اعتنائى نمىكنند گرچه آن احاديث و روايات صحيحه باشد . و شاهد ما بر گفتار ما كتابهاى اماميّه مىباشد كه در حديث و فقه و اصول بدان تصريح دارد . قرآن حكيمى كه باطل بدان راه ندارد نه از مقابل و نه از پشت همين قرآن است كه ما بين الدّفّتين مىباشد و همين قرآن است كه در دست مردم است نه يك حرف زياد و نه يك حرف كم ، و در آن تبديل كلمهاى به كلمهاى و نه حرفى به حرفى رخ نداده است ، و تمام حروف آن در تمام دورانها و اجيال تا عهد نبوّت و زمان وحى رسالت با تواتر قطعى ثابت مىباشد . و در همان زمان أقدس و عهد مقدّس به طورى كه الآن موجود است مؤلَّف و ترتيب داده شده بود ، و جبرائيل عليه السّلام قرآن را به پيامبر صلى الله عليه و آله در هر سال يك بار عرضه مىداشت و در سال وفات آن حضرت دو بار عرضه داشت و روش و منهاج صحابه اين طور بود كه قرآن را به پيغمبر عرضه مىكردند و تلاوت مىنمودند تا به جائى كه بارهاى عديده بر او قرآن را ختم نمودند . و اين حقايق همگى از امور ضروريّه و مسلّمه در نزد محقّقين از علماى اماميّه است و به گفتار حشويّه اعتبارى نيست چرا كه ايشان نمىفهمند .
و أهل بحث و درايت از أهل سنّت مىدانند كه : شأن و منزلت قرآن نزد اماميّه همين است كه ما ذكر كرديم و منصفين از ايشان بدين مطلب تصريح دارند . امام همام مرد بحّاث و متتبّع شيخ رحمت الله هندى رضىاللهعنه در ص 89 از نيمه دوّم كتاب نفيس خود : « اظهار الحق » عين اين عبارات را ذكر كرده است : سخن امام هندى در تبرئه شيعه از قول به تحريف
قرآن كريم نزد جمهور علماى شيعهء اماميّهء اثنا عشريّه از هر تغيير و تبديلى مصون مانده است . و افرادى از آنان چنانچه قائل به وقوع نقصان در آن باشند ، كلامشان نزد آنان مقبول نيست . شيخ صدوق أبو جعفر محمّد بن على بن بابويه كه از اعاظم علماى اماميّهء اثنا عشريّه است در رسالهء اعتقاديه گويد : « اعتقادنا فى القرآن : انّ القرآن الّذى أنزل الله على نبيّه هو ما بين الدّفّتين و هو ما فى أيدى الناس ليس بأكثر من ذلك . و مبلغ سوره عند الناس مائة و أربع عشرة سورة . و عندنا و الضّحى و أ لم نشرح سورة واحدة ، و لإيلاف و أ لم تر سورة واحدة . و من نسب الينا أنّا نقول أنّه أكثر من ذلك فهو كاذب . » انتهى .
امام هندى مىگويد : « و در تفسير « مجمع البيان » كه تفسير معتبرى است نزد شيعه ذكر شده