تخطي إلى المحتوى الرئيسي

امام شناسى (فارسى) — صفحة 383

مساهمون:

ص٣٨٣
ضلالت و شوراى جهالت ، سارى و جارى باشد ! هان بدانيد كه براى امر ولايت ، ياران و نشانه‌هائى است كه خداوند در كتابش نام برده و من ايشان را به شما شناسانده‌ام ، و وظيفهء رسالت خود را به شما ابلاغ نموده‌ام و ليكن شما گروهى هستيد كه جاهل مىباشيد ! » شما بعد از من به كفر ديرينه برنگرديد و ارتداد پيدا نكنيد كه به كتاب خدا از روى غير معرفت دست يازيد ، و سُنّت را با هواى نفس بياميزيد . چونكه هر سنّت و حَدَث و گفتارى كه مخالف قرآن باشد مردود و باطل است . » الْقُرآنُ إمامُ هُدًى ، لَهُ قَائِدٌ يَهْدًى إلَيْهِ وَ يَدْعُو إلَيْهِ بِالْحِكْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ ، وَلِىّ الأمْرِ بَعْدَ وَلِيّهِ ، وَ وَارِثُ عِلْمِى وَ حُكْمِى وَ سِرّى وَ عَلَانِيَتِى وَ مَا وَرّثَهُ النّبِيّونَ مِنْ قَبْلِى ، وَ أنَا وَارِثٌ وَ مُورِثٌ ؛ وَ لَا تَكْذِبْكُمْ أنْفُسُكُمْ ! « قرآن پيشواى هدايت است ، از براى اوست پيشرو و رهبرى كه به سوى او هدايت مىكند ، و با حكمت و موعظهء حسنه مردم را به سوى او مىخواند . اوست ولىّ امر بعد از ولىّ امر ، و وارث علم من و حكم من و پنهان من و آشكار من و آنچه پيغمبران قبل از من به ارث گذارده‌اند ، و من وارث علوم و حِكَم پيامبرانم ، و ارث گذارنده براى اوليا و ائمّهء پس از خودم ؛ پس نبايد نفس‌هاى شما ، شما را گول زند تا تكذيب خودتان بنمائيد ! ( يعنى خودتان به خودتان دروغ نگوئيد ! ) » أيّهَا النّاسُ ! اللهَ اللهَ فِى أهْلِ بَيْتِى ! فَإنّهُمْ أركَانُ الدّينِ ، وَ مَصَابِيحُ الظّلَمِ ، وَ معْدِنُ الْعِلْمِ . عَلِىّ أخِى ، وَ وَارِثِى ، وَ وَزِيرِى ، وَ أمِينِى ، وَ الْقَائِمُ بَعْدِى ، وَ الْوَافِى بِعَهْدِى عَلَى سُنّتِى ، وَ يَقْتُلُ عَلَى سُنّتِى ، وَ أوّلُ النّاسِ إيمَانَاً ، وَ آخِرُهُمْ عَهْداً بِى عِنْدَ الْمَوْتِ ، وَ أوْسَطُهُمْ لِى لِقَاءً يَوْمَ الْقِيَمَةِ ، وَ لْيُبَلّغْ شَاهِدُكُمْ غَائِبَكُمْ ! ألَا وَ مَنْ أمّ قَوْماً عُمْياً وَ فِى الامّةِ مَنْ هُوَ أعْلَمُ مِنْهُ فَقَدْ كَفَرَ . « اى مردم ! خدا را در نظر بگيريد ، خدا را در نظر بگيريد دربارهء اهل بيت من ! زيرا كه آنان ستونهاى دين هستند و چراغهاى تاريكيها و معدن علم . على برادر من است ، و وارث من ، و وزير من ، و امين من ، و قائم بعد از من ، و وفا كنندهء به عهد من
امام شناسى (فارسى) — صفحة 383 | السيد محمد حسين الطهراني