بهم رسانيدهايد ، بر شما فرض است كه حاضرين به غائبين برسانند . هان بدانيد كه من در ميان شما كتاب خدا را جانشين خود قرار دادم كه در آن نور و هدايت و بيان است و خداوند در آن از هيچ چيز كوتاهى ننموده است ، آن حُجّت من است بر شما ! و من در ميان شما بزرگترين نشانه ، نشانه دين و نور هدايت : وصىّ خودم علىّ بن أبى طالب را جانشين خود قرار دادم . هان بدانيد كه او ريسمان خداست ، پس واجب است كه بدان اعتصام نمائيد و از گِرد او دور نشويد ، و ياد بياوريد نعمت خدا را كه بر شما ارزانى داشت در وقتى كه دشمن بوديد و خداوند در ميان دلهايتان الفت افكند ، تا به نعمت خداوندى همه با هم برادر شديد ! »
يَا أيّهَا النّاسُ ! هَذَا عَلِىّ بنُ أَبِى طَالِبٍ كَنْزُ اللهِ الْيَوْمَ وَ مَا بَعْدَ الْيَوْمِ . مَنْ أحَبّهُ وَ تَوَلّاهُ الْيَوْمَ وَ مَا بَعْدَ الْيَوْمِ فَقَدْ أوْفَى بِمَا عَاهَدَ عَلَيْهُ اللهَ وَ أدّى مَا أوْجَبَ عَلَيْهِ ، وَ مَنْ عَادَاهُ الْيَوْمَ وَ مَا بَعْدَ الْيَوْمِ جَاءَ يَوْمَ الْقِيَمَةِ أعْمَى وَ أصَمّ ، لَا حُجّةَ لَهُ عِنْدَ اللهِ .
« اى مردم ! اين است علىّ بن أبى طالب كه گنج خداست امروز و پس از امروز ، كسى كه او را دوست داشته باشد و ولايت او را در امروز و پس از امروز داشته باشد ، به آنچه با خداوند پيمان بسته است وفا نموده است و آنچه را كه خدا بر او واجب كرده ادا كرده است ؛ و كسى كه با او امروز و پس از امروز دشمنى ورزد در روز قيامت كور و كَر محشور خواهد شد ، و حجتّى در نزد خدا نخواهد داشت . »
أيّهَا النّاسُ ! لَا تَأتُوا غَداً بِالدّنْيَا تَزُفّونَهَا زَفّاً ، و يَأتِى أهْلُ بَيْتِى مَقْهُورِين مَظْلُومِينَ تَسِيلُ دِمَاؤُهُمْ أمَامَكُمْ وَ سُعَاةِ الضّلَالَةِ وَ الشّورَى لِلْجَهَالَةِ . ألَا وَ إنّ هَذَا الأمْرَ لَهُ أصْحَابٌ وَ آيَاتٌ ، وَ سَمّاهُمُ اللهُ فِى كِتَابِهِ وَ عَرّفْتُكُمْ وَ أبْلَغْتُكُمْ مَا ارْسِلْتُ بِهِ وَ لَكِنّكُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ !
لَا تَرْجِعُنّ بَعْدِى كُفّاراً مُرْتَدّينَ مُتَوَالِينَ الْكِتَابَ عَلَى غَيْرِ مَعْرِفَةٍ ، وَ تَدْعُونَ السّنّةَ بِالْهَوَى ، لِأنّ كُلّ سُنّةٍ وَ حَدَثٍ وَ كَلَامٍ خَالَفَ الْقُرْآنَ رَدّ وَ بَاطِلٌ .
« اى مردم ! فردا نزد من نيائيد در حالى كه دنيايتان را درخشان نموده ، و اهل من بيايند در حالى كه مقهور و مظلوم باشند و خونهايشان در جلوى شما و كارگردانان
امام شناسى (فارسى) — صفحة 382
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٣٨٢