« اى جماعت مردم ! هيچ پيغمبرى نمىميرد مگر آنكه تركهاى از خود جانشين خود مىگذارد ، و من در ميان شما دو چيز ارزشمند و پر بها جانشين خود گذاردم : كتاب خدا و اهل بيت من . آگاه باشيد ! هر كس آنان را ضايع بگذارد خداوند وى را ضايع مىگذارد . آگاه باشيد كه انصار در حكم اهل و عيان من هستند و صندوق و محفظه من هستند كه من به سوى آن مأوى مىگيرم . و من شما را به تقواى خداوند توصيه مىنمايم و به احسان نمودن به انصار . نيكوكار از ايشان را بپذيريد ، و از گناهكارشان درگذريد ! »
شيخ مفيد با سند متّصل خود روايت مىكند از عبد الله بن عبّاس كه گفت : در مرضى كه رسول الله در آن از دنيا رحلت كردند ، علىّ بن أبى طالب و عبّاس بن عبد المطلّب و فضل بن عبّاس بر پيغمبر وارد شدند و گفتند : يَا رَسُولَ اللهِ ! اين جماعت انصارند در مسجد كه مرد و زنشان بر تو مىگريند . حضرت فرمود : براى چه مىگريند ؟ گفتند : مىترسند از آنكه تو بميرى ! حضرت فرمود : دستتان را به
هامش
ابو عمرو از ابن عقده با سند متّصل تا ابو سعيد خدرى از رسول خدا صلّى الله عليه و آله بدين عبارت روايت كرده است كه فرمود : إنّى تارك فيكم الثقلين الا انّ احدهما اكبر من الآخر : كتاب الله حبل ممدود من السماء الى الأرض ، و عترتى أهل بيتى ، و انّهما لن يفترقا حتّى يردا علىّ الحوض . و قال : ألا انّ اهل بيتى عينى الّتى آوى اليها ، و انّ الأنصار تُرسى ، فاعفوا عن مسيئهم و أعينوا محسنهم . آنگاه مجلسى در شرح و بيان اين حديث فرموده است : در بعضى از كتب مخالفين وارد است كه بجاى لفظ عَينى لفظ عَيْبَتى و بجاى لفظ تُرسى لفظ كِرشى آمده است . و در « نهايهء » ابن اثير آمده است : الانصار كِرشى و عَيْبَتى مراد آنست كه انصار محلّ راز و موضع سرّ و امانت او بودهاند و آنان كه رسول خدا در امور به آنها استعانت مىجسته است و لفظ كرش و عَيْبَة را براى اين معنى استعاره آورده است ، زيرا علف خواران نشخوار كننده ، علف را در كِرش خود جمع مىكنند و انسان لباسش را در جامهدان خود مىگذارد . و گفته شده است : مراد از كِرش جماعت است يعنى انصار جماعت من و اصحاب من مىباشند . گفته مىشود : عليه كِرش من الناس يعنى جماعتى از مردم - انتهى گفتار مجلسى . و أنا أقول : در « مجمع البحرين » آمده است كه : و الكرش الجماعة من الناس ، و در خبر نبوى است : الأنصار كِرشى يعنى از جهت مودّت و رأفت ، انصار به منزله اولاد صِغار من هستند چون از غرائز و جبلّى انسان است كه فرزندان كوچك خود را دوست دارد و كِرْش الرّجل عياله من صِغار وُلده - انتهى گفتار صاحب « مجمع » .