« پس نسل آتيهء اين امّت به چه كسى پناه برد ، در حالى كه نشانههاى اين دين و آئين كهنه شده است ؟ و امّت به تفرقه و جدائى گرائيده است ، بعضى بعضى ديگر را تكفير مىكنند و خداوند تعالى مىگويد : و نبوده باشيد مثل كسانى كه تفرّق پيدا كردند و اختلاف نمودند پس از اينكه بيّنات و ادلّه روشن و قاطع بدانها رسيد .
پس كيست كه مورد وثوق باشد در رسانيدن حجّت و معنى و مرجع احكام مگر آنان كه عِدْل و هم لنگهء كتاب خدا و قرآن ، و فرزندان ائمّهء هدى ، و چراغهاى درخشان در تاريكى مىباشند ؟ آنان كه خداوند به آنها بر بندگانش حجّت را تمام كرده ، و سرمشق و معلّم نموده ، و از روى كردار آنها از بندگان مؤاخذه مىكند ، و خداوند خلائقش را مهمل و رها و يله و بدون حجّت نگذارده است .
آيا شما مىشناسيد و يا مىيابيد كه غير از شاخههاى شجرهء مباركه و بقاياى برگزيده شده از نبوّت باشند ؟ آنان كه خداوند از ايشان هر گونه رجس و پليدى را برده است و به مقام طهارت و پاكى مطلق رسانده است و از آفتها مصون داشته و مودّت آنان را در كتابش بر همه فرض و لازم نموده است ؟ »
و أيضاً در « الصّواعق المحرقة » گويد : حضرت امام حسن مجتبى عليه السلام بدين معنى تصريح نموده است در وقتى كه خليفه بود ، در وقتى كه مردى از بنى اسد برجست ، و در حالى كه آن حضرت در سجده بود خنجرى به او زد - امّا او با آن جراحت از
هامش
- روايت كرده است از ابو طفيل عامر بن واثلة - و او به اتفاق جميع علماء آخرين نفر از اصحاب بود كه وفات يافت - او مىگويد : چون حضرت على بن الحسين بن على عليه السلام اين آيه را تلاوت مىنمود . كه :يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَمىگفت : اللهمّ ارفعنى فى درجات هذه النّدبة ، و أعِنّى يوم الإرادة حتّى تنجرد خواطر الدنيا عن قلبى . در اينجا حضرت مقدارى از چيزهائى كه مشتمل بر مشكلات و محنتها بود و مقدارى از آراء و مذاهب بعضى از طوايف را كه بعد از مفارقتشان از ائمهء دين و شجرهء نبوّت بدان منتحل شده بودند بيان مىفرمود ، و پس از آن مىفرمود : و ذهب آخرون الى التقصير فى أمرنا تا آخر آنچه قندوزى در متن از تفسير ثعلبى آورده است ، و در آخرش وارد است كه حضرت مىفرمود : هُم العُروة الوُثقى و معدن التّقى و خير حبال العالمين و وثيقها .