1 - « محلّ تجمّع نور خداست جلّ جلاله ، و درخت مبارك زيتونى است كه بركاتش همهء انسانها را فرا گرفته است .
2 - او قطب دائرهء وجود است ، و نقطهء مجرّد وحدتى است كه چون پائين آمد كثراتش رو به فزونى گرفت .
3 - اوست أحمد دوم و اوست نيكوترين أهل عصر و زمان خود ، اوست عنصر توحيد در زمينهاى متعلّق به او » .
[ صبر و تحمل رسول خدا و على عليه السلام در برابر مشكلات ]
رسول خدا براى حفظ اسلام و بقاء شرف انسان به علىّ بن أبى طالب عليه السلام وصيّت به صبر و استقامت مىكند ، و على چنان صبر و استقامتى مىورزد كه صبر و استقامت از او در تحيّر مىمانند .
شجاعت على را نبايد با شمشير در احُد و بَدْر و أحْزاب و حُنَيْن ديد ، شجاعت او در اينجاست كه شمشير در كف دارد و نمىزند ، يك قطره خون هم نمىريزد گرچه فاطمهاش را ميان فشار در و ديوار لِه كنند ، چرا كه حبيب او رسول خدا به او گفته است در صورت عدم اعوان كافى دست به شمشير مبر !
غير از على ، كه لايق پيغمبرى بُدى ؟ * گر خواجه رسل نَبُدى ختم انبياء
فردا كه هر كسى به شفيعى زنند دست * دست من است و دامن معصوم مرتضى
قاضى نور الله شوشترى در « مجالس المؤمنين » در باب تشيّع سعدى شيرازى مىنويسد : از جمله اشعار شيخ بزرگوار كه دلالت بر صحّت عقيدهء او دارد اين دو بيت است كه مؤلّف در يكى از ديوانهاى كهنهء او ديده است .
و نيز سعدى اشعارى را كه در ديباچه « بوستان » خود آورده است ، مىتوان شاهد بر تشيّع او دانست :
خدايا به حقّ بنى فاطمه * كه بر قول ايمان كنم خاتمه
اگر دعوتم ردّ كنى يا قبول * من و دست دامان آل رسول
و نيز از اشعار ولايت او نسبت به امامت و ولايت أمير المؤمنين عليه السلام اين بيت صريح است :