« اى جماعت أنصار ! آيا من شما را راهنمائى نكنم به چيزى كه اگر به آن تمسّك جوئيد پس از آن ابداً گمراه نشويد ؟ ! گفتند : آرى اى رسول خدا ! گفت : اين على است ! پس او را به دوستى من دوست داشته باشيد و به كرامتى كه از من داريد كريم و بزرگوار بدانيد . زيرا جبرائيل مرا امر كرده است كه از طرف خداوند عزّ و جلّ اين را به شما بگويم » ؛
وقتى مىبينيم ، معاريف عامّه روايت مىكنند كه رسول خدا صلّى الله عليه و آله به او گفت : يَا عَلِىّ أخْصِمُكَ بِالنّبُوّةِ وَ لَا نُبُوّةَ بَعْدِى ! « 1 » « اى على فقط من از جهت نبوّت مىتوانم با تو خصومت كنم و بر تو غالب آيم ، زيرا نبوّتى پس از من نيست » و تو با هفت خصلت از جميع مردم برترى ؛
و آيات واردهء در قرآن شأن نزول آنها را در تفاسير معتبرهء أهل سنّت همچون ثَعْلَبى و قُرْطُبى و « الدُّرُّ الْمَنْثُور » دربارهء أمير المؤمنين عليه السلام مىبينيم ، در مىيابيم كه اين حديث مجعول است .
از مقارنه و مقايسه ميان روايات مىتوان به صِدق و كذب آن پى برد ، و آن را ردّ يا قبول نمود .
همچنين چون مىبينيم كه در قرآن مجيد جزا و پاداش كسانى را كه در برابر پيغمبر صدا بلند كنند ، حَبْط عمل قرار داده است يعنى به مجرّد اين عمل تمام حسنات و كارهاى خوبى كه سابقاً انجام دادهاند همگى فرو مىريزد و نابود و فانى مىشود ( اين است معنى حَبْط عمل ) ، و از طرفى مىبينيم كه عمر صداى خود را در
هامش
لى سيّد العرب ! يعنى على بن أبى طالب . عائشه گفت : أَ لَسْتَ سيّد العرب ؟ ! فقال : انا سيّد ولد آدم و علىّ سيّد العرب . و چون على آمد به طائفه انصار گفت : يا معشر الانصار . . .
( 1 ) « حلية الاولياء » ج 1 ، ص 65 و ص 66 با سند متصل خود از معاذ بن جبل ، قال : قال رسول الله صلى الله عليه و آله : يا على اخصمك بالنّبوة و لا نبوة بعدى ، و تخصم الناس بسبع و لا يحاجّك فيها أحد من قريش : أنت أولهم ايماناً بالله ، و أوفاهم بعهد الله ، و أقومهم بأمر الله ، و أقسمهم بالسّويّة ، و أعدلهم فى الرعيّة ، و أبصرهم بالقضيّة ، و أعلمهم عند الله مزيةً .