متابعان و پيروان اين دو نفر از اهل شام ، از اوباش شاميان و سنگيندلان جفا پيشه و جهّال آنها بودهاند . و على هذا حال آنها در جواز جنگ با آنها و حلّيت قتال و كشتار آنها پنهان نبوده است ، به خلاف حال كسانى كه ذكر آنها گذشت .
و اگر گفته شود : مراد امير المؤمنين عليه السّلام در گفتارش كه مىگويد : بأبى ابن خيرة الإماء « پدرم فداى پسر آن كنيزى كه از ميان همهء كنيزان مورد انتخاب و اختيار است » كيست ؟ و آن مرد موعود كدام است ؟ ! گفته مىشود : امّا طائفهء اماميه معتقدند كه او امام دوازدهمين آنهاست و او پسر كنيزى است كه نامش نرجس است . و امّا اصحاب ما معتقدند كه او يك نفر از اولاد فاطمه عليها السّلام است كه در آينده متولّد مىشود از امّ ولد ( كنيزى كه در اثر آميزش مولايش با او بچّه آورده است ) و الآن موجود نيست .
[ اخبار به قيام امام زمان ( ع ) و انقراض بنى اميّه ]
و اگر گفته شود : افرادى از بنى اميّه كه در آن وقت موجودند ، چه كسانى مىباشند كه امام عليه السّلام دربارهء آنها كيفيّت انتقام اين مرد را بيان كرده است ؟ و حتّى
هامش
دو زن يعنى عائشه و حفصه را مثال مىزند به دو زن پيغمبر ، نوح و لوط ، كه آن دو زن به شوهرهايشان خيانت كردند ، و به آنها خطاب شد كه در جهنم وارد شويد :ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا لِلَّذِينَ كَفَرُوا امْرَأَتَ نُوحٍ وَ امْرَأَتَ لُوطٍ كانَتا تَحْتَ عَبْدَيْنِ مِنْ عِبادِنا صالِحَيْنِ فَخانَتاهُما فَلَمْ يُغْنِيا عَنْهُما مِنَ اللَّهِ شَيْئاً وَ قِيلَ ادْخُلَا النَّارَ مَعَ الدَّاخِلِينَ. در تفاسير عامّه و خاصّه وارد است كه اين آيات دربارهء عائشه و حفصه نازل شده است . زمخشرى در « تفسير كشّاف » طبع اول ، طبع مطبعه شرفيه ، ج 2 ، ص 471 ، در ذيل آيهإِنْ تَتُوبا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُماگويد : خطاب به حفصه و عائشه است بر طريق التفات ، براى آنكه در معاتبه و مؤاخذه از آنها بليغتر باشد . و از ابن عبّاس روايت است كه مىگويد : من پيوسته حريص بودم كه معناى اين آيه را از خود عمر بپرسم تا وقتى كه عمر حج كرد و من هم با او حج كردم . در ميان بعضى از راهها او از جاده منحرف شد و من هم با او منحرف شدم و با خود ظرف آب كوچك چرمى را برداشتم . عمر شروع كرد به وضو گرفتن و من آب بر روى دست او مىريختم تا وضويش را گرفت آنگاه به او گفتم : من هما ( اين دو نفر كيستند ؟ ) گفت : عجبا يا بن عبّاس ، و گويا از اين سؤال من بدش آمد و سپس گفت : هما حفصة و عائشه . انتهى ، يعنى اين دو نفر حفصه و عائشهاند .