صرف عنها نفسه لما يعلم من سوء عاقبتها . و أمّا الرّاغب فلا يبالى من حلّ أصابها أم من حرام .
« امير المؤمنين عليه السّلام به وى گفت : اى مرد ، گوش كن و پس از آن بفهم و سپس يقين به آن پيدا كن . دنيا بر سه پايه استوار است : به عالمى كه علم خود را به كار بندد ، و به توانگرى كه در بذل مال خود بر اهل دين خدا بخل نورزد ، و به فقيرى كه شكيبا باشد . و بنابر اين ، در هنگامى كه عالم علم خود را پنهان نمايد ، و توانگر بخل ورزد ، و فقير ناشكيبا باشد ، آنجاست كه شرّ و فساد دامنگير شود و هلاكت ، بشريّت و دنيا را تهديد كند ، و در آن وقت است كه عارفان به خدا مىدانند و مىفهمند كه خانهء اسلام و ايمان به قهقرى برگشته و به حال ابتدائى خود يعنى به حال كفر بعد از ايمان بر مىگردد .
اى مرد پرسنده ، به زيادى مسجدها و به كثرت جماعتى كه در آنها براى نماز و خطبه و جماعت اجتماع مىكنند و فقط با بدنهايشان مجتمعند و با دلها و انديشههايشان جدا و متفرّق ، گول نخور و فريفته مباش . اى مرد پرسنده ، مردم فقط بر سه گروه تقسيم مىگردند : زاهد از دنيا ، و راغب به دنيا ، و صابر از دستبرد به مشتهيات . امّا شخص زاهد علامتش آن است كه : به چيزى كه از دنيا به او برسد خوشحال و مسرور نمىشود و از چيزى كه از دنيا از دست او برود محزون و غمگين نمىشود . و امّا شخص صابر علامتش آن است كه : دنيا را با دل و نيّت خود مىخواهد و دوست دارد و ليكن چون به چيزى از حطام دنيا دسترسى پيدا كند ، نفس خود را از آن باز مىدارد ، زيرا كه از بدى عاقبت آن اطلاع دارد . و امّا راغب به دنيا علامتش آن است كه : باكى ندارد از حلال دنيا را به دست آورد يا از حرام » .
آن مرد پرسنده گفت : اى امير المؤمنين علامت مؤمن در آن زمان چيست ؟ قال : ينظر إلى ما أوجب الله عليه من حقّ فيتولّاه و ينظر إلى ما خالفه فيتبرّأ منه و إن كان حميما قريبا « امير المؤمنين عليه السّلام گفت : علامت مؤمن در آن زمان آن است كه : نظر مىكند به آنچه كه خداوند بر او واجب كرده است و از حقوقى كه بر عهدهء او نهاده
امام شناسى (فارسى) — صفحة 335
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٣٣٥