هدايت بيابى » « 1 » .
و امير المؤمنين عليه السّلام گفت : من آمن أمن « كسى كه ايمان آورد ، از همهء بلايا و خطرات مصون است » .
كلبى از أبو صالح ، و أبو جعفر ابن بابويه با اسناد خود از حضرت امام رضا عليه السّلام ، از پدرانش عليهم السّلام روايت كرده است كه : صحابهء رسول خدا در جائى اجتماع نموده بودند و در اين بحث سخن به ميان آورده بودند كه حرف ألف از همهء حروف بيشتر در كلام وارد مىشود . أمير المؤمنين عليه السّلام بدون مقدّمه و ناگهانى مرتجلا خطبهء شيرين و شگفتانگيز خود را براى ايشان خواندند كه اوّل آن اين است : حمدت من عظمت منّته ، و سبغت نعمته ، و سبقت رحمته ، و تمّت كلمته ، و نفذت مشيّته ، و بلغت قضيّته - إلى آخرها « 2 » « حمد و سپاس مىگويم آن كس را كه رحمتش عظيم است ، و نعمتش گوارا ، و رحمتش پيشى گرفته است ، و كلمهاش تمام است ، و اراده و مشيّتش نافذ و روان ، و حكم و قضاء او رسيده است » - تا آخر خطبه .
و پس از اين خطبه ، بلافاصله خطبهء ديگرى مرتجلا ايراد كرد كه در آن نقطه نيست و اوّلش اين است : الحمد للّه أهل الحمد و مأواه ، و له أوكد الحمد و أحلاه ، و أسرع
هامش
( 1 ) - جدّ قرّة العين مكرّم و صهر معظّم حقير : سيّد ابراهيم لواسانى دام عزّه ، مرحوم مغفور ، الآية الحجّة آقاى حاج ميرزا حسن لواسانى رضوان الله عليه در كتاب خود به نام « كشكول لطيف » طبع طهران ، در ص 33 گويند : چنين نقل شده است كه معاوية بن أبى سفيان اين عبارت را بدون نقطه : علا قدرى علا قدرى براى امير المؤمنين عليه السّلام نوشت و منظورش از عبارت اول ، علوّ قدرش و از عبارت دوّم ، غليان قدرش ( ديگ او ) كه كنايه از عظمت شأن او باشد . ( علا قدرى ، غلا قدرى ) بوده است . امير المؤمنين عليه السّلام اين عبارت را بدون نقطه براى او نوشتند : عرك عرك فصار قصار ذلك ذلك فاخش فاحش فعلك فعلك تهدى بهدى . او معناى عبارت امام را نفهميد و در حيرت فرو رفت . و منظور حضرت اين بوده است : غرّك عزّك ، فصار قصار ذلك ذلّك ، فاخش فاحش فعلك ، فعلّك تهدى بهدى !
( 2 ) - اين خطبه را كه بسيار طويل است مرحوم الآية الحجّة لواسانى در « كشكول » ص 30 تا ص 33 ذكر كردهاند .