شما قرار خواهد گرفت ! و در اين صورت البّته و البّته پشيمان خواهيد شد !
در اينحال در ميان شما على برخاست ؛ و بر آنچه پيغمبر با او شرط نموده بود ؛ و او را بدان امور خوانده بود بيعت كرد ؛ و خود را و روح خود را به رسول خدا فروخت .
آيا اين أمر را براى او نسبت به رسول خدا « صلّى الله عليه و آله » مىدانى ؟
عبّاس گفت : آرى . مىدانم !
حديث عشيره را روايت مىكند
و أحْمد حَنْبَل با سند خود ؛ از منهال از عبّاد بن عبدالله اسدى ؛ از علىّ بن أبىطالب « عليه السّلام » ؛ روايت مىكند كه : چون آيه
وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ
نازل شد ؛ پيغمبر « صلّى الله عليه و آله و سلّم » أهل بيت خود را جمع كرد ؛ و سى نفر مجتمع شدند ؛ و خوردند ؛ و بياشاميدند ؛ و پس از آن به آنان گفت
مَنْ يَضْمَنُ عَنِّى دَيْنِى ؛ وَ مَواعيدى ؛ وَ يَكُونُ مَعِى فِى الجَنَّة ؛ وَ يَكُونُ خَليفَتِى فِى أهْلِى ؟ ! فَقَالَ رَجُلٌ لَمْ يُسْمّهِ شَريكُ : يا رَسُولَ اللِه ! أنْتَ كُنْتَ بَحْراً مَنْ يَقَوُمُ بِهَذَا ! ؟
قالَ : ثُمَّ قَالَ الْآخَرُ قَالَ : فَعَرضَ ذَلِكَ عَلَىَ أهْلِ بَيْتِهِ ، فَقَالَ عَلِىُّ رَضِىَ اللهُ عَنْهُ : أنَا « 1 »
« كيست كه از جانب من متعهّد دين و ذمّهء من گردد ؟ و مواعيد و وعدههاى مرا أدا كند ؟ و با من در بهشت باشد ؟ و جانشين من در أهل من باشد ؟ ! مردى كه راوى روايت : شريك ؛ نام او را نبرد ؛ گفت : اى رسول خدا ! تو همانند دريا مىباشى ؛ چه كسى مىتواند از عهدهء دين و مواعيد تو بر آيد ؟ ! گفت ؛ و پس از آن ديگرى گفت ؛ و پيغمبر اين مطلب را بر أهل بينش عرضه داشت ؛ و على « عليه السلام » گفت : من
هامش
( 1 ) - « مسند أحمد حنبل » ؛ ج 1 ؛ ص 111 ؛ و اين حديث را در « كنز العمال » طبع دوّم حيدرآباد ؛ ج 15 ؛ باب فضائل على « عليه السّلام » ص 113 ؛ در شمارهء 323 آورده است ؛ و مجلسى در « بحار الانوار » ج 9 ؛ ص 295 از كتاب « عُمده » آورده است ؛ و « دلائل الصدق » ج 2 ؛ ص 233 و علامهء حلّى در « منهاج الكرامة » . بايد دانست كه در « كنز العمال » كه اين حديث را از « مسند احمد حنبل » و از ابن جرير روايت كرده است گفته است : كه ابن جرير از طحاوى و از ضياء در « مختاره » نقل كرده است ؛ و آنرا صحيح شمرده است و ملّا على متّقى در اوّل « كنز العمال » از سيوطى در ديباجهء « جمع الجوامع » آورده است كه جميع روايات ضياء در « مختاره » صحيح است . ( طبع حيدرآباد ؛ طبع دوّم ؛ ج 15 ؛ ص 113 شمارهء 323 . )