روايت 142 را با سند متّصل خود ؛ از عمر بن علىّ بن عمر بن علىّ بن الحسين بن علىّ بن أبىطالب ؛ از پدرش ؛ از علىّ بن الحسين ؛ از أبورافع روايت مىكند كه او مىگفت : بعد از آنكه مردم با أبوبكر بيعت كردند ؛ من پهلوى أبوبكر نشسته بودم ؛ و شنيدم كه او به عبّاس مىگفت :
انْشِدُكَ اللِه ! هَلْ تَعْلَمُ أنَّ رَسُولَ اللِه صلّى الله عليه و آله و سلّم جَمَعَ بَنى عَبْدالْمُطَلِّب وَ اوْلَادَهُمْ ؛ وَ أنْتَ فيهمْ ؛ وَ جَمَعَكُمْ دُوَن قُرَيْشٍ . فَقَال : يَا بَنِى عَبْدِ الْمُطَلِّبِ ! إنَّهُ لَمْ يَبْعَثِ اللهُ نَبيَّا إلَّا جَعَلَ لَهُ مِنْ أهْلِهِ أخَا و وزيراً وَ وَصيّاً و خَليفَة فِى أهْلِهِ !
فَمَنْ مِنْكُمّ يُبَايِعُنِى عَلىّ أنْ يَكُونَ أخِى ؛ وَ وَزيرى ؛ وَ وَصيىِّ ؛ وَ خَلِيفَتِى فِى أهْلِى ؟ ! فَلَمْ يُقْم مِنْكُمْ أحَدْ !
فَقَالَ : يَا بَنىِ عَبْدِ الْمُطَلِّبْ ! كُونُوا فِى الْإسْلَامِ رُؤوساً و لا تَكُونُوا أذْنَابَا . وَ اللِه لَيُقومَّن قَائِمُكُمْ ؛ أوْ لَتَكونَنَّ فِى غَيْرِكُمْ ثُمَّ لَتَنْدَمُنَّ !
فَقَامَ عَلِىُّ مِنْ بَيْنَكُمْ فَبَايَعَهُ عَلَى مَا شَرَطَ لَهُ وَ دَعَاهُ إلَيْهِ .
أتَعْلَمُ هَذَا لَهُ مِنْ رَسُولِ اللِه صَلى الله عليه و آله و سلّم ؟ ! قال : نَعَمُ « 1 »
« تو را به خدا سوگند مىدهم : آيا مىدانى كه رسول خدا « صلّى الله عليه و آله و سلّم » پسران عبد المطلّب و أولاد آنها را جمع كرد ؛ و تو نيز در ميان ايشان بودى ! شما را جمع كرد فقط ؛ و قريش را جمع نكرد ؛ آنگاه گفت :
اى پسران عبد المطلّب ! خداوند پيغمبرى را برنينگيخته است ؛ مگر آنكه از أهل او براى او برادرى ؛ و وزيرى ؛ و وصيىِّ ؛ و جانشينى در أهل او قرار داده است !
كيست كه از شما با من بيعت كند كه برادر من ؛ و وزير من ؛ و وصىّ من ؛ و جانشين من در أهل من باشد ؟ ! و هيچكدام از شما برنخاست !
پس از آن گفت : اى پسران عبدالمطلّب ! شما در اين آئين إسلام از سران و پيشوايان باشيد ! و از دنباله روندگان نباشيد ! سَر باشيد ؛ نه دُمْ !
سوگند به خداوند كه بايد اين وزير از ميان شما قيام كند ؛ و گرنه در ميان غير
هامش
( 1 ) - « تاريخ دمشق » جلد أمير المؤمنين ؛ جزء اوّل ؛ ص 89 و ص 90 .