إِنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ .
وَ لا يُنْفِقُونَ نَفَقَةً صَغِيرَةً وَ لا كَبِيرَةً وَ لا يَقْطَعُونَ وادِياً إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ .
« 1 »
« چنين حقّى براى أهل مدينه و كسانىكه در أطراف آنان هستند از أعراب « 2 » بيابان نشين ، نيست كه : از پيغمبر خدا تخلّف ورزند ؛ و نه آنكه ميل و رغبت به خود كنند ، به جاى ميل و رغبتى كه بايد به او داشته باشند . و اين به جهت آن است كه هيچ گونه تشنگى و رنج و سختى و گرسنگى در راه خدا به آنها نمىرسد ؛ و هيچ گامى بر نمىدارند ، و در محلّى نمىنهند كه كافران را به خشم و غضب درآورد ؛ و هيچ گونه كامى از دشمن نمىگيرند ؛ و به مقصود خود از آنها نمىرسند ؛ مگر اينكه به پاداش آن براى ايشان عملِ صالح در نامهء عمل و ديوانشان نوشته مىشود ؛ حقّاً كه خداوند مزد نيكوكاران را ضايع نمىگرداند .
و هيچ إنفاق كوچك و يا بزرگى را نمىكنند ؛ و يا از بيابان و باديهاى عبور نكرده و آن را در ننورديدهاند ؛ مگر آنكه در ديوان حسنات آنها نوشته مىشود . و اين به علّت آن است كه خداوند بهتر از آنچه را كه به جاى آوردهاند ، مزد آنها را مىدهد . »
بارى لشكرى مجهّز شد براى حركت به تبوك كه از مردان رزم آور سى هزار تن با دوازده هزار اسب و پانزده هزار شتر « 3 » رهسپار شدند . و مدّتى كه طول كشيد تا بدان سرزمين رسيدند ، بيست روز بود ؛ و رسول خدا ده روز و أندى « 4 » در آنجا ماندند ؛ و بيست روز طول كشيد تا بازگشتند .
دليل راه رسول خدا به تبوك عَلْقَمَةُ بْنُ فَغْوَاءِ خُزَاعِىّ بود . حضرت حركت
هامش
( 1 ) - آيه 120 و 121 ، از سورهء 9 : توبه .
( 2 ) - جوهرى گويد : أعرابى منسوب است به أعراب ؛ و مفرد از آن نيامده است . و مراد از آن كسانى هستند كه در بيابان زندگى مىكنند ، و احكام شرعيّه را ياد نمىگيرند .
( 3 ) - « سيرهء حلبيّه » ج 3 ، ص 158 . و بسيارى از مورّخين همچون واقدى در « مغازى » ج 3 ، ص 1002 اسبها و شترها را هر كدام ده هزار نوشتهاند .
( 4 ) - « سيرهء حلبيه » ج 3 ، ص 61 ، و گفته است كه حافظ دمياطى اقامت رسول خدا را در تبوك بيست شب نوشته است .