مىسازند .
دنياپرستان چون وصول به منافع دنيوى فقط مورد نظر و هدف آنهاست ، در وقت بروز و ظهور حادثهء دنيوى عيد مىگيرند ، پادشاهان پس از لشكركشى و خونريزى و غلبه بر حريف و سلطه بر أقوام مورد نظر جشن مىگيرند ، و طاق نصرت مىبندند ، و آن خاطرهء پيروزى را همه ساله إعاده مىكنند .
ايرانيان قديم نوروز را عيد مىگرفتند ، به جهت آنكه سبزه از زمين مىرويد و درختها سبز مىشود و فصل خرّمى و شادابى زمين است ، فصل خزان و زمستان سپرى شده ، و اينك زمين رو به رشد و نمو است .
اين منطق كسانى است كه أبدا با معنويات و روحانيّات سر و كار ندارند ، و ارزشهاى انسانى را فقط در مادّه و سبزه مىجويند ، و در حقيقت با عيد بهائم كه آنها در فصل بهاران شاد و شادابند ، و در مرغزارها و مراتع مىچرند ، و در فصل زمستان افسرده و كسل و خزيده هستند ، چه تفاوتى دارد ؟ آنها بدان صورت ، انسان هم بدين صورت . حقيقت و واقعيّت يكى است ، براى آنها بدان شكل ، و براى اين انسان دو پا بدين شكل .
سيّد ابن طاوس در كتاب « كشف المحجّة » روز تولّد پسرش را عيد نمىگيرد ، بلكه روز بلوغ و به شرف تكليف در آمدن او را عيد مىگيرد كه قابل خطاب خداوندى شده و قلم تكليف بر او جارى شده است . او در فصل صد و سوم گويد : اى فرزند من : محمّد ! چون به زمانى رسيدى كه خداوند جلّ جلاله تو را به كمال عقل مشرّف كرد ، و خداوند جلّ جلاله در استصلاح حال تو براى همنشينى و گفتگوى با خودش و براى دخول در محضر مقدّس خودش براى اطاعت او مفاخره و با فرشتگان ملاعنه مىكند ، آن وقت را تاريخ زده و محفوظ بدار ! زيرا كه از أفضل أوقات أعياد است . و در هر سالى از سالها كه خداوند عمر با بركت تو را به آن تاريخ برساند ، شكر خداوند را تجديد كن ، و صدقات و خدمات براى خداوند بخشندهء عقل و خرد بجاى آور ، كه او تو را بر شرف دنيا و آخرت دلالت كرده است ، و بدان كه من خواهر تو را ( شرف الأشراف ) كمى پيش از آنكه به سنّ بلوغ برسد در نزد خود خواندم و آنچه مىدانستم از أحوال او كه خداوند
امام شناسى (فارسى) — صفحة 201
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٢٠١