شخص عارف به اسلوب كلام ، شكّ و ترديدى ندارد كه اين گفتار :
اللّهمّ إن كان هذا هو الحقّ من عندك فأمطر علينا حجارة من السّماء أو ائتنا به عذاب أليم ، گفتار يك مرد مشرك و بتپرستى كه خدا را مسخره مىكند و به حقّ لبخند مىزند نيست . زيرا كه مىگويد : اللّهمّ بار پروردگار من ، إن كان هذا هو الحقّ من عندك اگر اين أمر حق است ، از ناحيهء تو ! و در اين عبارت كه إسم اشاره آورده است ، و سپس با ضمير منفصل تأكيد نموده است ، و پس از آن الحقّ را با ألف و لام ذكر كرده ، و باز ضمير خطاب من عندك آورده است ، به هيچوجه گفتار شخص مشرك نيست ، بلكه كلام كسى است كه به مقام ربوبيّت إذعان دارد ، و در گفتار كسى كه مطلبى آورده و مىگويد : آن مطلب حقّ است ، و بس ، و منسوب به خداست و بس ، توقّف و شكّ دارد ، و نمىتواند آن را تحمّل كند ، و از آن بيزار بوده ، و دعاى مرگ و نابودى براى خود مىكند ، و از زندگى ملول و گريزان است .
إشكال پنجم : كفّار قريش چون از خداوند عذاب خواستند ، با گفتار خود كه :
وَ إِذْ قالُوا اللَّهُمَّ إِنْ كانَ هذا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِكَ فَأَمْطِرْ عَلَيْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنا بِعَذابٍ أَلِيمٍ .
( آيه 32 از سورهء 8 : انفال ) بلافاصله در آيه بعد خداوند فرمود : ( آيه 33 از همين سوره )
وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ وَ ما كانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ .
« خداوند چنين نيست كه ايشان را عذاب كند ، در وقتىكه تو ( محمّد ) در ميان ايشان هستى ! و چنين نيست كه خداوند عذاب كنندهء آنها باشد ، درحالىكه آنها از خداوند طلب آمرزش مىكنند » .
و همگى متّفقند بر آنكه : چون أهل مكّه عذاب خواستند ، عذاب بر ايشان نيامد و سنگ از آسمان بر آنها نباريد . و اگر در قضيّهء حرث بن نعمان فهرى ، آيهاى بود ، و عذابى نازل شده بود ، هر آينه همانند آيه أصحاب فيل بود كه دواعى براى نقل آن بسيار بود . پس چرا در كتابهاى سير و تفسير و تاريخ و نحوها همگى آن را نقل نكردهاند ، و همانند أصحاب فيل يك قضيّهء مشهور و معروفى نشد .
جواب : خوب بود ، ايشان آيه بعدش را نيز ذكر مىكردند ، تا پاسخشان از آن