با يكصد نفر مرد مسلّح ، و مُغيرة بن شعبه با يكصد نفر مرد مسلّح ، و مُعَاذ با يكصد نفر مرد مسلّح ، شمشيرها كشيده بيامدند ، و آماده براى هر گونه دفاع از أبو بكر شدند .
در اين حال اگر أمير المؤمنين عليه السّلام با ياران و طرفداران خود از مُخْلِصين از أصحاب پيامبر قيام كند ، و براى گرفتن حقّ خود به شمشير متوسّل گردد ، بدون شكّ از طرفين خونها ريخته مىشد ، و اضطراب و تشويش در مدينه به مجرّد مرگ پيامبر مىافتاد ، و اين زد و خورد به طول مىانجاميد ، و كفّار و مشركانى كه در انتهاز موقع و فرصت براى تضعيف إسلام بودند از اين موقعيّت استفاده سوء مىنمودند ، و ارتداد از إسلام به جاهليّت افزون مىگشت ، و بالنتيجه فاتحه إسلام خوانده مىشد و زحمات رسول خدا همگى بر باد مىرفت .
فلهذا أمير المؤمنين عليه السّلام طبق وصيّت و سفارش رسول خدا كه اگر به اندازه كافى ياور و معين نداشتى ، و نتوانستى فوراً كار را يكسره كنى ، و مدينه را در اضطراب و آشوب ديدى ، دست به قبضه شمشير مزن ، و با اين مصائب جانگداز كه به فرمايش خود : أمَرُّ مِنَ الْعَلْقَمِ ( از صَبِر زرد « 1 » تلختر بود ) صبر كرد ، براى آنكه إسلام محفوظ بماند . و گرنه ، در اثر كشمكشها و كشته شدن قرّآءِ قرآن و صحابه عظيم رسول الله ، ديگر چيزى باقى نمىماند ، و إسلام به صورت يك واقعه و حادثه جزئيّه تاريخى كه پديد آمده و از بين رفته بود ، هيچ أثر زائدى در عالم نداشت . و حقّاً مىتوان شَجاعت و شَهامت و سَخاوت و عقل و حزم و ايثار و عبودّيت حضرت أمير المؤمنين عليه السّلام را در اين گونه صبر و تحمّل جستجو كرده ، و به خوبى دريافت كه از هزاران شمشير كه در بَدْر و احُد و أحْزاب و حُنَيْن مىزده است عظيمتر و پر ابَّهَتتر بود . و اينست مقام ولىّ خدا كه رضاى محبوب را در هر حال بر هواى خويشتن ترجيح مىدهد .
در كتاب « بَعْضُ فَضَائح الرَّوافِض در ضمن بيان فضيحت پنجاهم آورده است كه : « اگر رسول خدا على را نصّ بر خلافت بدينگونه كه شيعه ادّعا مىكند
هامش
( 1 ) . در « لغت نامه دهخدا » ، كتاب « ص » ، ص 132 ، در مادّه صبر آورده است كه : صبر با فتحه اوّل و كسره دوم است ، و سكون حرف دوم آن جايز نيست مگر در صورت ضرورت شعر . و آن عصاره تلخ است از درختى كه به هندى ايلوا گويند . اما از « قاموس » معلوم مىشود كه شعراى عرب به سكون دوم جايز دانستهاند بنابر ضرورت ، در اين صورت تصرّف فارسيان نباشد كه به سكون دوم مىخوانند .