منتخبين خلافت ، خودشان از سردمداران معارضه با على بن أبىطالب نبودهاند ، وظيفهء شرعى و دينى و عقلى و وجدانى آنها اين بود كه : به مجرّد رحلت رسول خدا كمر همّت بربندند و آماه براى دفاع از حقّ و رساندن آن به اهلش شوند ، و همگى مطيعاً و طَوْعاً در زير پرچم و لواى على گرد آيند . اينست راه صواب . نه آنكه علاوه بر نرساندن حقّ به اهلش ، خودشان با قريش كه از مخالفين بودند همدست و همداستان شوند ، و در صفّ مقابل على قيام كنند ، و خود مَسْند خلافت را اشغال و على و ياران او را براى بيعت كردن با فردى كه خودشان مدّعى هستند صلاحيت خلافت نداشته و بيعت با او فَلْتَة « 1 » صورت گرفته است مجبور كنند ، و براى دلخواه قريش و جلب نظر آنها پهلوى فاطمه را بشكنند ، و به دستور و امر عُمَر قُنْفُذ غلام أبو بكر بازوى آن مخدّره را چنان تازيانه زند كه اثر آن تا وقت مرگ همانند دُمَل بر آمده باشد !
أبو بكر كه عُمَر و خًالِد بن وليد را براى آوردن على به منزل على فرستاد دستور داد كه : اگر فاطمه خود را به على آويخت ، و از آمدن او جلوگيرى به عمل آورد ، او را جدا كنند ؛ فلهذا فاطمه را بدين طريق جدا كردند ، و عُمَر شمشير على را گرفت و پرتاب كرد ، و على را به خالد بن وليد سپرد تا او را با كمك همراهانش به مسجد ببرد . و على بن أبىطالب از رفتن به مسجد خوددارى مىكرد ؛ او را با مُشْت هُلْ مىدادند تا به مسجد بردند . « 2 »
خلفاى انتخابى بعد از رسول خدا در دادگاه تاريخ محكومند
بارى ، اينها مطالبى است كه اى كاش فقط در تواريخ شيعه بود تا لكّهء ننگ را تا اندازهاى از طرفداران آن مىشست . اينها در تواريخ عامّه پر است . هر كس به تواريخ طَبَرى و ابن أثير و ابن قُتَيْبه در « الإمامة و السياسة » و ابن أبى الحديد و غيرها نظرى كند ، آنها را مشحون از اين مصائب وارده بر اسلام خواهد ديد .
و چون مانند روز روشن است كه عامّه به جهت حفظ همين حكومتهاى استبدادى - كه منجر به حكومت امويين و عباسيين شده ، و دنيا را در تحت مهميز خود به صورت عبد و بنده در آورده ، و شش قرن به نام اسلام و قرآن در پوشش حكومت و خلافت اسلامى با شديدترين طرق امپراطورى ، فرعونيت خود را بر جهان
هامش
( 1 ) - « فَلْتَة امر ناگهانى و تصادفى بدون احكام و تدبير قبلى را گويند .
( 2 ) - « شرح نهج البلاغه » ابن أبى الحديد ، طبع دار إحياء الكتب العربية ، ج 2 ، ص 56 و ص 57 .