كسى قدرت دارد با ما در قدرت و حكومت و سلطان محمّد نزاع كند ، در حالى كه ما از اقرباء و عشيره او هستيم ؟ مگر كسى كه به حجّت باطل گرايد ، و يا از طريق عدل اعراض نموده و به گناه و انحراف ميل كند ، و يا در مرداب هلاكت غوطه ور شده و اميد خلاصى براى او نباشد . »
عُمَر در حضور و امضاى أبو بكر بدين گونه استدلال كرد ، و بر اين نَهْج توّجه انصار را به بيعت با قريش كه أبو بكر و خود را از اقرباء و عشيره پيامبر مىدانست ، جلب كرد . آنگاه مىبينيم كه همين عُمَر و همين أبو بكر وقتى در محاكمه أمير المؤمنين ( ع ) قرار مىگيرند كه شما خيانت كرديد ، و استدلال به شجره نموده ، و ثمره را ضايع و خراب كرديد ؛ شما به نزديكى و قُرْب با رسول خدا مردم را به بيعت خود مخفيانه و زيركانه با خُدعه و نيرنگ به سوى خود فرا خوانديد ؛ و ما ثمره اين شجره هستيم ، و ما اهل بَيْت رسول اللّه هستيم كه خداوند آيه تطهير را در خانه ما و درباره ما نازل كرده است ، و قرآن بر ما فرود آمده است ؛ در پاسخ مىگويند : نبوّت و خلافت در يك جا جمع نمىشوند ، و عَرَب را خوشايند نيست كه نبوّت و خلافت را در يك جا جمع كند .
گفتار ابوبكر كه : نبوت و خلافت در يك خاندان جمع نمىشوند
أبو بكر نيز روايتى در اين باره از رسول خدا جعل مىكند ، و عُمَر و ياران خود : أبو عُبَيده و سَالم مَوْلى حُذَيْفَه و مَعَاذ را بر آن شاهد مىگيرد . افِّ لَكُمْ وَ لِمَا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللهِ ، وَ افٍّ لَكُمْ وَ لِمَا تَكْذِبُونَ عَلَى رَسُولِ اللهِ مُتَعَمِّداً ؛ وَ قَد قَالَ ( ص ) : مَنْ كَذَبَ عَلَىَّ مُتَعَمِّداً فَلْيُتَبَوَّءْ مَقْعَدُهُ مِنَ النَّارِ « 1 » « رسول خدا فرمود : هر كس به طور عَمْد به من دروغ ببندد نشيمنگاه او در آتش قرار گيرد . »
سيّد هاشم بحرانى از كتاب « سُلَيْم بن قَيْس هِلالى » كه از كتب مشهور و معتمد است ، و بزرگان و موثّقين از كتاب سِيَر و تاريخ از آن نقل مىكنند ، و مَصْدر و مأخَذِ شَواهِد تاريخ است ، در ضمن روايت بسيار مفصّلى كه داستان آوردن أمير المؤمنين ( ع ) را به حضور أبو بكر در مسجد براى بيعت نقل مىكند ، و محاجّه و
هامش
( 1 ) . جملهء فَلْيُتَبَوَّءْ مَقْعَدُهُ مِنَ النّار ، ممكن است به صيغهء مجهول و نائب فاعل خوانده شود يعنى : « بايد نشيمنگاه او در آتش قرار گيرد . » و ممكن است به صيغهء معلوم و مفعول خوانده شود ، يعنى : « بايد نشيمنگاه خود را در آتش قرار دهد »