حتّى يبلغ الهدى محلّه حقّ نحر آنها را ندارد و نمىتواند محلّ شود ، مانند ساير كسانى كه با خود سوق هدى كرده بودند .
[ عدم شركت أبو موسى أشعرى با رسول الله صلَّى الله عليه و آله و سلَّم در هدى ]
أمّا لطيفه اينجاست كه أمير المؤمنين با حجّ رسول اللّه و با هدى او شريك است ، زيرا إحرام بسته است طبق إحرام بستن رسول خدا و گفته است : اللّهمّ إنّى أهلّ بما أهلّ به نبيّك و عبدك و رسولك محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم « 1 » .
پس أمير المؤمنين عليه السّلام با آنكه از خود هدى نداشت به إحرام باقى ماند و با حجّ رسول خدا شريك شد . و شايد اين نتيجهء استجابت دعاى رسول اللّه دربارهء آن سرور عالم ولايت باشد كه : و أشركه فى أمرى « 2 » ، طبق دعاى حضرت موسى دربارهء برادرش هارون كه : و أشركه فى أمرى « او را در أمر من شريك كن » ! و البتّه يكى از لوازم و شئون شركت در أمر ، شركت در حجّ و شركت در هدى و مزاياى معنوى آن است .
أبو موسى أشعرىّ هم از يمن آمد با حال إحرام ، حضرت رسول اللّه به او گفتند : بم أهللت ؟ ! « به چه كيفيّت إحرام بستهاى ؟ » گفت : أهللت كإهلال النّبيّ ! حضرت فرمودند : آيا با خود هدى آوردهاى ؟ گفت : نه ! حضرت أمر كردند كه طواف كند و سعى صفا و مروه نمايد ، و بعد از حلق و تقصير ، از إحرام بيرون آيد و محلّ شود « 3 » . چرا رسول اللّه او را با حجّ و هدى خود شريك ننمودند ؟ و أمر به احلال كردند ؟
اين مزيّت و فضيلت ، اختصاص به شير بيشهء ايمان و محور ايقان و ولايت دارد ، و أنّى لهم ذلك ؟ .
بارى ، رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به أمير المؤمنين عليه السّلام گفتند : به لشگريان خود
هامش
( 1 ) - « سيرهء ابن هشام » ج 4 ص 1021 ، و « سيرهء حلبيّه » ج 3 ص 296 ، و « إعلام الورى » ص 138 ، و « حبيب السّير » ج 4 ص 410 ، و « روضة الصّفا » ج 2 حجّة الوداع .
( 2 ) - در « تذكرهء سبط ابن الجوزى » ص 14 از أحمد بن حنبل در « فضائل » آورده است با سند خود از اسماء بنت عميس كه مىگفت : شنيدم رسول خدا صلّى اللّه عليه [ و آله ] و سلّم مىگفت : اللّهمّ إنّى أقول كما قال أخى موسى : اجعل لى وزيرا من أهلى عليّا أشدد به أزرى ، و أشركه فى أمرى كى نسبّحك كثيرا و نذكرك كثيرا - الآية .
( 3 ) - « سيرهء حلبيّه » ج 5 ، ص 297 ، و « البداية و النهاية » ج 5 ص 168 .